Бывае - дзень: не змірыцца, сэрца...
Хваля замірае ўнутры...
Гараць, дзе сэрца, свечкамі кастры
І на душы дзверы; ля сэрца,
Бывае, арыстакратычнай часткай
Другі, - пакора: калена на агню...
Сябе неадольна кудысь ганю.
Душа тады сама паўзе ў пастку...
Бывае - рынуты - вятракамі.
Стаю, нядумны парастак зямлі.
Натхненні - водары сышлі.
Рыпяць агаркі, жарсці пад нагамі...
Ах, дзея! ты скрозь. Любоў
Мяне вызначала "таямніча".
"Жыццё цані", - смяшынка твая кліча.
(Гук вольны сцябла слупоў?!)
Каляндар... Каляндар - рабоў?
...Крэсліць хібы зла - смерці звычкі.
...Руйнаваць курганы-каплічкі
Здуманых немаўлят бажкоў...
Хто? чым я на зямлі?
"Сланечнік" мой - фантастычны. Рукі
Ачоляць сэрца. Музыка і гукі.
Іх не чуў ніколі на зямлі...
На ростанях Любовi - 10 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122100303672
Свидетельство о публикации №122100303672
Рецензии