Бывае - дзень: не змірыцца сэрца...
Хваля замірае ўнутры...
Гараць, дзе сэрца, свечкамі кастры
І на душы дзверы, ля сэрца;
Бывае, арыстакратычнай часткай
Другі, - пакора, калена на агню...
Сябе неадольна я кудысь ганю.
Душа тады сама паўзе ў пастку...
Бывае - рынуты, як вятракамі,
Стаю, нядумны парастак зямлі:
Натхненні, музы - водары сышлі.
Рыпяць агаркі жарсці пад нагамі...
Ах, дзея! ты! скрозь! Любоў
Мяне звяла, магніціць "таямніча".
"Жыццё цані", - смяшынка яе кліча.
(Гук найродны) сцябло слупоў -
Каляндар... Каляндар - рабоў.
...Крэсліць хібы зла, смерці звычкі.
...Руйнаваць курганы-каплічкі
Здуманых немаўлят бажкоў...
Хто? чым я на зямлі?
"Сланечнік" мой фантастычны. Рукі
Ачоляць сэрца. Музыка і гукі.
Іх не чуў ніколі на зямлі...
На ростанях Любовi - 10 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122100303672
Свидетельство о публикации №122100303672
Рецензии