Што за гукі! нерухомы малю
Салодкія гукі я;
Не памятаю вечнасць, неба, зямлю,
Самога сябе я.
Усемагутны! гукі! ціха
Сэрца ловіць іх,
Як пустэльні падарожнік дзікі
Кроплі вод жывых!
На душы ізноў гайсаюць
Сны вясёлых гадоў
І ў строях жыцця вітаюць
Усё, што спіць даўно.
Уздымаюць вобраз гукі,
Вобраз родны мне;
Здэцца, развітання мукі,
А душа ў вясне.
І я страхі не матляю
Атрут мінулых дзён,
І на думкі зноў чапляю
Слова, што палон.
(1814 ~1841)
М. Ю. Лермонтов. Гукi
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122092503669
Свидетельство о публикации №122092503669
Рецензии