Ліловы час. Падкладвае. Промні.
Узважыць дол санлівыя сады.
Запалані ж мяне сабою ты. -
(Не, лёг цень - адшукваў скроні...)
І, каб чабор зацвіў у Сусвеце
Сярод бязладдзя, могілак-скляпоў,
Ты - дзіця - матрыца вякоў -
Усміхнулася! Умеюць гэта дзеці!
Дзіцячых мар сплятаў табе вянок
І з летніх рос раблю званчэй пярсцёнак.
Ля гасцінца вавёрчыных сасонак,
Туды, на дзядзінец-катушок...
Блукаў, цэльны, птушак галасамі,
У гоман рэху датрымаў душу
І разумеў: без цябе зблуджу.
Пагатоў блукаць... галасамі.
Блукаў... Адзін. Ты: агмень душы
На вастрыні - сэрца небасхілы
Азнаў, давер уцямны, іншай сілы:
Не заставацца мёрзнуцць на мяжы!..
Ты драбнела пацеркай кахання.
Развіднеў. Адкратана любоў.
Сярод бязладдзя, болю, вякоў
Такое атрымаў я дараванне!..
На ростанях Любовi - 8 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122092203014
Свидетельство о публикации №122092203014
Рецензии