Ліловы час. Падкладвае. Промні.
Узважыць дол, санлівыя сады.
Запаланілі мяне сабою ты, -
(Не, лёг цень! - адшукваў скроні?!)
І каб чабор зацвіў у Сусвеце,
Сярод бязладдзя, могілак-скляпоў,
Ты - дзіця - матрыца вякоў -
Усміхнулася. Умеюць гэта дзеці!
Дзіцячых мар спляту табе вянок
І з летніх рос зраблю званчэй пярсцёнак.
Мяжа гасцінца вавёрчыных сасонак.
Туды, на дзядзінец-катушок...
Блукаў, цэльны, птушак галасамі,
У гоман рэху датрымаў душу.
І разумеў: без цябе зблуджу.
Пагатоў блукаць... галасамі.
Блукаў... Адзін. А ты - агмень душы
На вастрыні сэрца - небасхілы;
Азнаў давер, уцямны, іншай сілы:
Не заставацца мёрзнуцць на мяжы!..
Ты жывая пацерка кахання.
Развіднеў. Адкратана любоў.
Сярод бязладдзя, болю вякоў
Такое атрымаў дараванне!
На ростанях Любовi - 8 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122092203014
Свидетельство о публикации №122092203014
Рецензии