Цюрчы, прыкмета! Веру капяжам,
У вочы ўглядацца наваколлю;
Шукаць ва ўсім, сапраўды, волю,
Тут мець не вечны тар-та-рам.
Тут, зямлі, нясконцымі вятрамі,
Прадвесце чуў, - пік шчаслівы дням, -
Век сцярог па сховах яго нам:
Любоў такую - набліжалі самі...
Цяпер рой зор з капяжа!
Праз скавытанне, завірухі
Асэнсаваў: іх кружаць духі!
Пні дрэў, як поўні, свецяць нам!..
Цяпер спагады больш да людзей.
Твор, - вер, вонкі захапленнем.
Нібы дабру, адсыпаны насеннем
"Трохкутнікі" маіх былых надзей...
Каханая! так будзе заўсёды.
Плыткасць мілі лашчыць лён!..
Задуменны бор, вецце, звон
Думкі птушак - крыламі палёты...
Каханая! любі за тое. -
Межам сцюдзёныя прасторы. -
Агнявік прайшоў ваду, горы,
У строях, не падобных на паліто...
На ростанях Любовi - 7 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122091908040
Свидетельство о публикации №122091908040
Рецензии