Цюрчы, прыкмета! Веру капяжам.
У вочы ўглядацца наваколлю.
Шукаць на тым, сапраўды, волю
Тут, - мець не вечны тар-та-рам.
І на зямлі, нясконцымі вятрамі,
Прадвесце чуў - пік шчаслівы дням.
Век сцярог па сховах яго нам.
Любоў такую набліжалі самі...
Цяпер: рой нібы з капяжа
Праз скавытанне завірухі!..
Асэнсаваў: іх кружаць духі.
Пні дрэў, як поўні, свецяць нам!..
Цяпер спагады больш да людзей.
Твор вонкі захапленнем,
Я, як дабру, адсыпаны насеннем:
"Трохкутнікі" маіх былых надзей...
Каханая! так будзе заўсёды.
Плытка мілі лашчыць лён!..
Задуменны бор, вецце, звон
Думкі птушак - крыламі палёты...
Каханая, некалі за тое
Межам сцюдзёныя прасторы. -
Агнявік прайшоў ваду, горы
У строях, не падобных на паліто...
На ростанях Любовi - 7 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122091908040
Свидетельство о публикации №122091908040
Рецензии