Цюрчы, прыкмета. Веру капяжам.
У вочы ўглядацца наваколлю.
Шукаць ва ўсім, сапраўды, волю
Тут, дзе вечны тар-та-рам.
Тут, на зямлі, нясконцымі вятрамі,
Прадвесце чуў - пік шчаслівы дням -
Век сцярог па сховах яго нам:
Любоў - такую - набліжалі самі...
Цяпер рой зор - з капяжа!
Праз скавытанне завірухі,
Асэнсаваў: кружаць духі!
Пні дрэў лагодай свецяць нам!..
Цяпер спагады больш да людзей.
Твор! - вер, вонкі захапленнем,
Нібы дабру, адсыпаны насеннем, -
"Трохкутнікі" маіх былых надзей...
Каханая! так будзе заўсёды.
Плыткасць мілі лашчыць лён!..
Задуменны бор - вецця звон.
Думкі птушак - крыламі палёты...
Каханая! любі за тое. -
Межам сцюдзёныя прасторы, -
Агнявік прайшоў ваду, горы.
У строях, не падобных на паліто...
На ростанях Любовi - 7 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122091908040
Свидетельство о публикации №122091908040
Рецензии