Мой свет любові хісткі, засмелы.
Мой свет любові драбнеў - небасхiл!..
Таму чуў ліўні спелых сіл
Адтуль, душою стаў я белы!..
І там, між небам, зямлёю,
Занітаваўся знічкай прамянёў
На квет тваіх мадонніцкіх агнёў...
Развітаўся - найперш тады - з зямлёю
І палюбіў. Што? Паэта Музу?
Ці пекны вобраз, венчаны душой?
Хоць ты была адметнасцю жывой,
Прадчуваў, жывы: ж ы в ы я вусны...
А ты прыйшла адна на ўсю прастору.
На ўзвей, гік, капеж. З іржы
На гэты свет, дзе шыр - дажджы.
Дзе, зледзянеўшы, сядаюць горы,
Каб не дыхаць годна вясной...
А ты прыйшла, прыйшла сюды за мной
У харастве маленькага дзіцяці!
Увайшла біблейскай чуйнай маці
І не скарала кідкаю маной...
Узлюбіў і ўзлюбіў - душой.
Даўні квет гукаў абліччам новым:
Не ўтрымаў спархнелай пабудовы...
На ростанях Любовi - 2 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122091207485
Свидетельство о публикации №122091207485
Рецензии