Мой свет любові хісткі? - засмелы!
Мой свет любові драбнеў, - небасхiл!..
Таму я чуў ліўні спелых сіл
Адтуль; душою стаў я белым
І там, між небам, зямлёю,
Занітаваў знічкі прамянёў
На квет тваіх мадонніцкіх агнёў...
Развітаўся, - найперш тады, - з зямлёю.
І палюбіў. Што? Паэта Музу?
Ці пекны вобраз, венчаны душой?
Не, ты была адметнасцю жывой,
Прадчуваў, жывы, ж ы в ы я вусны...
А ты прыйшла адна на ўсю прастору,
На ўзвей і гік, капеж. З іржы
На гэты свет, дзе шыр - дажджы.
Дзе, зледзянеўшы, асядаюць горы,
Каб спакваля дыхаць вясной...
А ты прыйшла, прыйшла сюды за мной
У харастве маленькага дзіцяці!
Увайшла - біблейскай чуйнай маці
І не скарала кідкаю маной...
Узлюбіў! і ўзлюбіў - душой
Даўні Квет, гукаў абліччам новым:
Не ўтрымаў спархнелай пабудовы...
На ростанях Любовi - 2 -
© Copyright: Виктор Шатило, 2022
Свидетельство о публикации №122091207485
Свидетельство о публикации №122091207485
Рецензии