Над снегом
Ой ты зима-красотуля!
в белой, пушистой постели
кущи да зели уснули,
а древеса онемели.
Листья давно пожелтели,
пали, слежались и слиплись;
вслед за дождями метели
грянули нешто на милость
роще без чар как без платья,
бедной давно не невестке;
ветер деревья не гладит-
сучья стенают до треску
Разве сосна-исполинша,
солнцем примёрлым полита,
хворей и недугов выше
замерла в строгой молитве.
То-то трясётся в обиде-
даже порхают вороны-
мелочь безлистая, видя
стройную даму в короне.
Поздно трясти головами,
голые горе-бедняги:
счастье услады не с вами-
горечь вам, нищим и на'гим.
перевод с польского Терджимана Кырымлы
стихотворение na sniegu из первого тома собрания автора в Викиисточниках, прим.перев.
Адам Аснык. Над снегом
© Copyright: Терджиман Кырымлы Третий, 2022
Свидетельство о публикации №122090905414
Свидетельство о публикации №122090905414
Рецензии
Na śniegu.
Bielą się pola, oj bielą;
Zasnęły krzewy i zioła
Pod miękką śniegu pościelą —
Biała pustynia dokoła.
Gdzie była łączka zielona,
Gdzie gaj rozkoszny brzozowy,
Drzew obnażone ramiona
Sterczą spod zaspy śniegowej.
Opadła weselna szata,
Zniknęły wiosenne czary;
Wiatr gałązkami pomiata,
Zgrzytają suche konary.
Tylko świerk, zawsze ponury,
W tym samym żałobnym stroju,
Wśród obumarłej natury
Modli się, pełen spokoju.
Więc drzewa obdarte z liści
Na jego ciemną koronę
Patrzą się okiem zawiści,
Głowami trzęsą zdziwione...
Próżno głowami nie trzęście,
Wy, nagie, bezlistne gaje!
Przemija rozkosz i szczęście, —
Boleść niezmienną zostaje.
Adam Asnyk
Терджиман Кырымлы Третий 09.09.2022 17:38 • Заявить о нарушении
Bielą się pola, oj bielą;
Zasnęły krzewy i zioła
Pod miękką śniegu pościelą —
Biała pustynia dokoła.
Gdzie była łączka zielona,
Gdzie gaj rozkoszny brzozowy,
Drzew obnażone ramiona
Sterczą spod zaspy śniegowej.
Opadła weselna szata,
Zniknęły wiosenne czary;
Wiatr gałązkami pomiata,
Zgrzytają suche konary.
Tylko świerk, zawsze ponury,
W tym samym żałobnym stroju,
Wśród obumarłej natury
Modli się, pełen spokoju.
Więc drzewa obdarte z liści
Na jego ciemną koronę
Patrzą się okiem zawiści,
Głowami trzęsą zdziwione...
Próżno głowami nie trzęście,
Wy, nagie, bezlistne gaje!
Przemija rozkosz i szczęście, —
Boleść niezmienną zostaje.
Adam Asnyk
Терджиман Кырымлы Третий 09.09.2022 17:38 • Заявить о нарушении