Дубы

Дубы у полі, узяўшыся за рукі,
Стаяць удвух, як верныя сябры.
Каторы век - радасці і гора,
Каторы дзень маразы і вятры...

Дубы мінуўшчыны - дзе халадоў пяшчота! -
Таемным шэптам сустракаюць свет,
Што сейбіту ўзвядзе калоссе,
Наноў сонца прынясе прывет!

Ад тых дубоў неўміруча б'ецца
Праменьчык лета праз цяпло жыцця,
Любоў маленства, у музыцы санетаў,
Што гартавалася сілай пачуцця;

І там бацькі старасць вызнавалі
Ды адышлі ў іншыя часы;
Іх крыж і шлях нябачнымі рукамі
Забралі ў неба ноч і галасы;

А дзеці выраслі зялёнаю сцяною,
Каб узмацнець, падоўжыць род,
Каб на зямлі, дзе бурляць азёры,
Самім ісці да вечнага штогод.

Не раз тут зменяцца людскія пакаленні.
Ізноў пажоўкне, узрасце трава.
На папялішчы ўздымуцца сядзібы,
І пасівее раптам галава.

І толькі ім, дубам, свая дарога,
Свой таямнічы водбліск у цішы,
Свая ўсмешка ля паўночных зорак,
І зніч вымог заручанай душы...