Працяг зборн к верша прозы продолжение сборник сти

ЗБОРНІК
ВЕРШАЎ І ПРОЗЫ
               «Мінулае ХХ стагоддзе»
(1983 – 1999 г. г.)
Мiнск – 2021 г.

Павел В. Ладохо
СБОРНИК
СТИХОВ И ПРОЗЫ
              «Ушедший ХХ век»
(1983 – 1999 г. г.)
Минск – 2021 г.




1990 год

0. (99). Навагодняя ёлка. Пачатак: 01 студзеня 1990 гады. Час: 03 гадзіны 33 хвіліны.
1. (100). Ёлачка. Пачатак: 01 студзеня 1990 гады. Час: 07 гадзін 01 хвіліна.
2. (101). Пурга стаіць і снег мяце... Пачатак: 01 студзеня 1990 года. Час: 09 гадзін 37 хвілін.
3. (102). Цыкл вершаў "Лістападаўская зіма". Пачатак: 01 студзеня 1990 гады. Час: 11 гадзін 15 хвілін.
4. (103). Птушкі зімой. Пачатак: 03 студзеня 1990 гады. Час: 03 гадзіны. 30 хвілін.
5. (104). Нябесная месія. Пачатак: 03 студзеня 1990 гады. Час: 07 гадзін 33 хвіліны.
6. (105). Дзед Мароз! Пачатак: 03 студзеня 1990 гады. Час: 09 гадзін 33 хвіліны.
7. (106). Новы і Стары год! Пачатак: 07 студзеня 1990 гады. Час: 17 гадзін. 07 хвілін.
8. (107). З пакаяннем да Месіі… Пачатак: 07 студзеня 1990 гады. Час: 17 гадзін 27 хвілін.
9. (108). Каляды – Нараджэнне Хрыста… Пачатак: 07 студзеня 1990 гады. Час: 17 гадзін. 57 хвілін.
10. (109). Калядныя радасці... Пачатак: 19 студзеня 1990 года. Час: 15 гадзін. 07 хвілін.
11. (110). Месяц і зоркі. Пачатак: 19 студзеня 1990 гады. Час: 19 гадзін 39 хвілін.
12. (111). Першая раніца вясновая. Пачатак: 19 студзеня 1990 гады. Час: 19 гадзін 59 хвілін.
13. (112). Вясновая песенька... Пачатак: 03 сакавіка 1990 года. Час: 13 гадзін. 17 хвілін.
14. (113). Бульбачка. Пачатак: 03 сакавіка 1990 года. Час: 17 гадзін 03 хвіліны.
15. (114). Кветкі планеты Зямля... Пачатак: 03 сакавіка 1990 года. Час: 19 гадзін. 30 хвілін.
16. (115). Кветкі… Пачатак: 07 сакавіка 1990 гады. Час: 13 гадзін 39 хвілін.
17. (116). Домік самотны. Пачатак: 07 сакавіка 1990 года. Час: 19 гадзін 33 хвіліны.
18. (117). Вясковая сцяжынка... Пачатак: 17 сакавіка 1990 года. Час: 07 гадзін. 27 хвілін.
19. (118). Журчыць крынічка... Пачатак: 29 сакавіка 1990 года. Час: 19 гадзін. 59 хвілін.
20. (119). Птушкі з цёплых краёў ляцяць... Пачатак: 07 траўня 1990 гады. Час: 07 гадзін. 37 хвілін.
21. (120). Нябесны Цар або Адам і Ева. (Казка) 09 гадзін. 33 хвілін. 27 ліпеня 1990 гады.
22. (121). Восень. Пачатак: 31 ліпеня 1990 гады. Час: 03 гадзіны 39 хвілін.


1990 год

0. (99). Новогодняя ёлка. Начало: 01 января 1990 года. Время: 03 часа 33 минуты.
1. (100). Ёлочка. Начало: 01 января 1990 года. Время: 07 часов 01 минута.
2. (101). Пурга стоит и снег метёт… Начало: 01 января 1990 года. Время: 09 часов 37 минут.
3. (102). Цикл стихов «Ноябрьская зима». Начало: 01 января 1990 года. Время: 11 часов 15 минут.
4. (103). Птицы зимой. Начало: 03 января 1990 года. Время: 03 часа. 30 минут.
5. (104). Небесная мессия. Начало: 03 января 1990 года. Время: 07 часов 33 минуты.
6. (105). Дед Мороз! Начало: 03 января 1990 года. Время: 09 часов 33 минуты.
7. (106). Новый и Старый год! Начало: 07 января 1990 года. Время: 17 часов. 07 минут.
8. (107). С покаянием к Мессии… Начало: 07 января 1990 года. Время: 17 часов 27 минут.
9. (108). Рождество – Рождение Христа… Начало: 07 января 1990 года. Время: 17 часов. 57 минут.
10. (109). Рождественские радости… Начало: 19 января 1990 года. Время: 15 часов. 07 минут.
11. (110). Луна и звёзды. Начало: 19 января 1990 года. Время: 19 часов 39 минут.
12. (111). Первое утро весеннее. Начало: 19 января 1990 года. Время: 19 часов 59 минут.
13. (112). Весенняя песенка… Начало: 03 марта 1990 года. Время: 13 часов. 17 минут.
14. (113). Картошечка. Начало: 03 марта 1990 года. Время: 17 часов 03 минуты.
15. (114). Цветы планеты Земля… Начало: 03 марта 1990 года. Время: 19 часов. 30 минут.
16. (115). Цветы… Начало: 07 марта 1990 года. Время: 13 часов 39 минут.
17. (116). Домик одинокий. Начало: 07 марта 1990 года. Время: 19 часов 33 минуты.
18. (117). Деревенская тропинка… Начало: 17 марта 1990 года. Время: 07 часов. 27 минут.
19. (118). Журчит родничок… Начало: 29 марта 1990 года. Время: 19 часов. 59 минут.
20. (119). Птицы из тёплых краёв летят... Начало: 07 мая 1990 года. Время: 07 часов. 37 минут.
21. (120). Небесный Царь или Адам и Ева. (Сказка) 09 часов. 33 минут. 27 июля 1990 года.
22. (121). Осень. Начало: 31 июля 1990 года. Время: 03 часа 39 минут.


99
******************************
Навагодняя ёлка.
******************************

Снега мятуць, мятуць, мятуць,
А ў хаце яліначка стаіць
Прыбраная цацкамі і дожджыкам бліскучым,
Зялёная прыгажуня – ялінка навагодняя,
Маленькая, калючая, ў агнях ззяючая,
Вакол якой бегае вясёлая дзятва
Узяўшыся за рукі, песеньку спяваюць
Аб ялінцы маленькай, ў лесе якая вырасла
І упрыгожанай у навагоднюю ноч.

Пачатак: 01 студзеня 1990 гады.                Час: 03 гадзіны 33 хвіліны.


99
******************************
Новогодняя ёлка.
******************************

Снега метут, метут, метут,
А в доме ёлочка стоит –
Наряженная игрушками и дождиком блестящим,
Зелёная красавица – ёлочка новогодняя,
Маленькая, колючая, сияющая в огнях,
Вокруг которой бегает веселая детвора –
Взявшись за руки, песенку поют
О ёлочке маленькой, выросшей в лесу
И украшенной в новогоднюю ночь.

Начало: 01 января 1990 года.                Время: 03 часа 33 минуты.


100
****************
Ялінка.
****************

Ялінка, ялінка прыгожая стаіць,
У дзівоснам ўборы дагледжана апранутая
Там пад снежнай ялінкай зайчыкі сядзяць,
Хвосцікамі пухнатымі ціхенька дрыжаць.
Ціха да іх падыходзіць дзед – лесавічок,
На руці, на руці дробак тых бярэ –
І, кладучы за пазуху, ў хату да сябе нясе.

У хаце той прасторнай музыка гучыць,
Зайчыкаў малюсенькіх пад ялінку кладзе
І дае ім у лапкі чырвоную моркву.
Зайчыкі ціха морквачку грызуць,
А побач пад ялінкай мяшок стаіць,
Ялінка зялёная прыбраная ззяе.
А вакол ялінкі карагод скача,
Весяляцца дзеці, дарослыя і птушкі,
Побач з імі звяры:
Сабакі, вавёркі, зайцы.

Пераапрануўся дзед, дзед – лесавічок
У нарад навагодні
Стаў Дзедам Марозам,
З ім пад ручку ўнучка, ўнучка ідзе –
Прыгажуня, пераапранутая ў Снягурачку мілую,
Песні і скокі ў хатцы чутныя каля ялінкі навагодняй.

Пачатак: 01 студзеня 1990 гады.                Час: 07 гадзін 01 хвіліна.


100
****************
Ёлочка.
****************

Ёлочка, ёлочка красивая стоит,
В дивный ухоженный наряд одета –
Там под снежной ёлочкой зайчики сидят,
Хвостиками пушистыми тихонечко дрожат.
К ним подходит тихо дед – лесовичок,
На руки, на руки крошек тех берёт –
И, кладя за пазуху, в дом к себе несёт.

В доме том просторном музыка звучит,
Зайчиков крошечных под ёлочку кладёт
И даёт им в лапки красную морковь.
Зайчики тихо морковочку грызут,
А рядом под ёлочкой мешок стоит,
Ёлочка нарядная зелёная сияет.
А вокруг ёлочки хоровод пляшет,
Веселятся дети, взрослые и птицы,
Рядом с ними звери:
Собаки, белки, зайцы.

Переоделся дед, дед – лесовичок
В наряд новогодний –
Стал Дедом Морозом,
С ним под ручку внучка, внучка идёт –
Красавица, переодетая в Снегурочку милую,
Песни и пляски в домике слышны возле ёлочки новогодней.

Начало: 01 января 1990 года.                Время: 07 часов 01 минута.


101
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пурга стаіць і снег мяце...
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 01 студзеня 1990 гады.                Час: 09 гадзін 37 хвілін.

Завея стаіць і снег мяце,
А я сустракаю Новы год з сябрамі.
У гэты час мы жадаем адзін аднаму
Дабрыні і Міру ў кожны дом прасторны,
Дужага здароўя на доўгія гады,
Шчасця і кахання з поспехам у жыцці доўгім,
І, вядома, новых сяброў набыць.
Гэта ўсё мы пажадаем усім грамадзянам
І народам планеты Зямля…
 

101
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пурга стоит и снег метёт…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 01 января 1990 года.                Время: 09 часов 37 минут.

Пурга стоит и снег метёт,
А я встречаю Новый год с друзьями.
В это время мы друг другу желаем
Доброты и Мира в каждый дом просторный,
Крепкого здоровья на долгие годы,
Счастья и любви с удачей в жизни долгой,
И, конечно, новых друзей приобрести.
Это всё мы пожелаем всем гражданам
И народам планеты Земля…


102
*************************************************
Цыкл вершаў "Лістападаўская зіма"
*************************************************

"А"
Замаразкі наступаюць да зімы белай,
Скінулі сваі уборы летні і залацістые дрэвы.
Птушкі ў вырай паляцелі
Толькі я гляджу ў акно,
Як лістападаўская зіма непрыкметна падышла.
Толькі елкі зялёныя стаяць,
А пад ялікамі зайцы сядзяць –
Добра і цёпла ім тут,
Хоць марозіць і сняжок невялікі падае -
У лістападаўскую зіму восеньскую.

"Б"
На маім карнізе
Галубкі буркуюць.
На карнізе гэтым
Белы снег ляжыць.
А на белым снезе
Галубкі сядзяць надзьмутыя
І ў акенца глядзяць,
Дзюбекамі стукаюць, просяць есці ў мяне.
Стала птушачак свету шкада
Кінуў ім я жменьку семак і хлеба,
А яны, як галодная зграя,
Наляцелі і зноў буркуюць.
А мароз усе іх за дзюбе шчыпле,
І сняжок узмацняецца з ветрыкам
У лістападаўскі дзень зімовы.

«В»
Грудкі жоўтыя мільгаюць,
За акенцам песенькі спяваюцца – спяваюцца.
У зімовую лістападаўскую раніцу
Жаўтагрудыя сінічкі весяляцца
З песняй вясновай ранішняй лістападаўскай зімой.

Пачатак: 01 студзеня 1990 гады.                Час: 11 гадзін 15 хвілін.


102
*************************************************
Цикл стихов «Ноябрьская зима»
*************************************************

«А»
Заморозки наступают до зимы белой,
Скинули свой наряд летний и золотистый деревья.
Птицы в южные края улетели –
Только я смотрю в окно,
Как ноябрьская зима незаметно подошла.
Только ёлки зелёные стоят,
А под ёлками зайцы сидят –
Хорошо и тепло им тут,
Хоть морозит и снежок небольшой падает –
В ноябрьскую зиму осеннюю.

«Б»
На моём карнизе
Голубки воркуют.
На карнизе этом
Белый снег лежит.
А на белом снеге
Голубки сидят надутые
И в окошко смотрят,
Клювиками стучат, просят есть у меня.
Жалко стало птичек мира –
Бросил им я горстку семечек и хлеба,
А они, как стая голодных,
Налетели и вновь воркуют.
А мороз всё их за клювик щиплет,
И снежок усиливается с ветерком –
В ноябрьский день зимний.

«В»
Грудки жёлтые мелькают,
За окошком песенки поются – поются.
В зимнее ноябрьское утро
Желтогрудые синички веселятся
С песней весенней утренней ноябрьской зимой.

Начало: 01 января 1990 года.                Время: 11 часов 15 минут.


103
@@@@@@@@@@@@@@@
Птушкі зімой.
@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 03 студзеня 1990 гады.                Час: 03 гадзіны. 30 хвілін.

Птушкі сядзяць на аконным карнізе,
Есці хочуць у люты мароз.
Птушкі для сагрэву песню спяваюць
Пра белую лютую зіму.

Птушкі па чарзе зімовую песню спяваюць
Сініцы і вераб'і, і нават галубы буркуюць дзесьці.
Хай і холадна птушкам зімовым,
Але саграваюцца, хаваючы дзюбкі пад крылцы.

Зіма прыйшла, а снега няма,
Затое, які мароз стаіць на двары.
А я думаю аб тым, каб птушачкі
Не засталіся галоднымі зімой тутэйшай і не загінулі,
А дачакаліся вясны цёплай.


103
@@@@@@@@@@@@@@
Птицы зимой.
@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 03 января 1990 года.                Время: 03 часа. 30 минут.

Птички сидят на карнизе оконном,
Есть хотят в лютый мороз.
Для согрева птицы песню поют
Про белую лютую зиму.

Поочередно поют зимнюю песню
Синицы и воробьи, и даже где – то голуби воркуют.
Пусть и холодно птицам зимним,
Но согреваются, пряча клювики под крылышки.

Зима пришла, а снега нет,
Зато, какой мороз стоит на дворе.
А я думаю о том, чтобы птички
Не остались голодными зимой здешней и не погибли,
А дождались весны тёплой.


104
*******************************
Нябесная месія.
*******************************

Быццам промнем з нябёсаў скаціўся
На Зямлю і па лузе ідзе –
Нежанаты, малады,
З сэрцам добрым і шчырай душой –
І ўсмешка на твары, добрыя вочы,
Месія нябесная да нас прыйшла –
Выратавальнік – Усемагутны Гасподзь!

Пачатак: 03 студзеня 1990 гады.                Час: 07 гадзін 33 хвіліны.


104
*******************************
Небесная мессия.
*******************************

Будто лучом с небес скатился
На Землю и по лугу идёт –
Неженатый, молодой,
С сердцем добрым и искренней душой –
И улыбка на лице, добрые глаза,
Мессия небесная к нам пришла –
Спаситель – Всемогущий Господь!

Начало: 03 января 1990 года.                Время: 07 часов 33 минуты.


105
************************
Дзед Мароз!
************************

Дзед Мароз, Дзед Мароз са Снягуркай ідзе,
Дзеткам маленькім – мілым, прыгожым –
Падарункі нясе ў мяшку.
Снегіры над ім песні спяваюць,
За сабой Дзед Мароз снег з завею і завеяй прынёс.
І не толькі Дзед Мароз холаду зімой нясе,
Але і Новы, Новы год!

Пачатак: 03 студзеня 1990 года.                Час: 09 гадзін 33 хвіліны.


105
************************
Дед Мороз!
************************

Дед Мороз, Дед Мороз со Снегурочкой идёт,
Деткам маленьким – милым, красивым –
Подарки в мешке несёт.
Снегири над ним песни поют,
За собой Дед Мороз снег с пургой и метелью принёс.
И не только Дед Мороз холода зимой несёт,
Но и Новый, Новый год!

Начало: 03 января 1990 года.                Время: 09 часов 33 минуты.


106
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Новы і стары год!
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 07 студзеня 1990 года.                Час: 17 гадзін. 07 хвілін.

Новы год! Новы год!
Ён па свеце даўно ідзе.
Усе весяляцца і віншуюць адзін аднаго
У гэты выдатны дзень,
А Старому годзе кажуць: Бывай, бывай…

Камусьці шкада расставацца з мінулым годам,
Для кагосьці ён застанецца ў душы дарагім і любімым.
У кагосьці ў старым годзе мара ажыццявілася –
Дзіця нарадзіўся, а хто – то згуляў вяселле
Іль аднаго з сяброўкай знайшоў.

Але што тут зробіш, час ляціць,
І не забывайце, што ў нас, ва ўсіх, яшчэ ўсё наперадзе.
Будуць выдатныя світанкі і заходы,
А пакуль атрымлівайце асалоду ад Новага года!


106
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Новый и Старый год!
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 07 января 1990 года.                Время: 17 часов. 07 минут.

Новый год! Новый год!
Он по миру давно идёт.
Все веселятся и поздравляют друг друга
В этот прекрасный день,
А Старому году говорят: прощай, прощай…

Кому – то жалко расставаться с ушедшим годом,
Для кого – то он останется в душе дорогим и любимым.
У кого – то в Старом году мечта осуществилась –
Ребёнок родился, а кто – то свадьбу сыграл
Иль друга с подругой нашёл.

Но что тут поделаешь, время – то летит,
И не забывайте, что у нас, у всех, ещё всё впереди.
Будут прекрасные рассветы и закаты,
А пока наслаждайтесь пришедшим Новым годом!


107
*********************************
З пакаяннем да Месіі…
*********************************

Сабраўся народ, стары і малы,
У гэты дзень Святы.
Ўстаў на калені
Перад Госпадам – Збаўцам –
І з малітвамі каецца – каецца за грахі свае.

Просяць – просяць Усявышняга,
Прабачэнне – прабачэнне за нягоды і грахі
Госпадзе, Госпадзе, дапамажы, дапамажы,
Месія – Нябесная місія!..

Пачатак: 07 студзеня 1990 года.                Час: 17 гадзін 27 хвілін.


107
*********************************
С покаянием к Мессии…
*********************************

Собрался народ, стар и млад,
В этот день Святой.
Встал на колени
Перед Господом – Спасителем –
И с молитвами кается – кается за грехи свои.

Просят – просят Всевышнего,
Прощение – прощение за невзгоды и грехи –
Господи, Господи, помоги, помоги,
Мессия – Небесная миссия!..

Начало: 07 января 1990 года.                Время: 17 часов 27 минут.


108
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Каляды – Нараджэнне Хрыста…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 07 студзеня 1990 гады.                Час: 17 гадзін. 57 хвілін.

Белакаменная Царква на пагорку стаіць,
Уся прыбраная, свечкі гараць.
Сустракае Каляды – Каляды
І нараджэнне Хрыста – Госпада...

Праваслаўны народ планеты Зямля
На калені стаў і моліцца.
Ад радасці, ад радасці слёзы капаюць,
І адзін аднаго віншуюць
З нараджэннем Хрыста – Хрыста...

А над Храмам Божым
Тры зоркі ззяюць і запрашаюць пагасціць
Усіх вернікаў і проста так,
Хто зазірнуў у Храм Божай Маці Марыі – Святы…

І ідзе служба ў Царкве
Маці Божай – Святы
Да світання, а потым і да заходу.
Сабраўся народ зямны,
Малады і стары, і проста ўсхваляе нараджэнне
Сына адзінага Божага, Пана Хрыста...

Каляды, Каляды – Каляды з Новым годам
Па планеце крочыць.
Увесь народ зямны сардэчна віншуе
З Новым годам! І з новым шчасцем і любоўю –
У кожны куток свету зямнога...


108
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Рождество – Рождение Христа…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 07 января 1990 года.                Время: 17 часов. 57 минут.

Белокаменная Церковь на пригорке стоит,
Вся наряженная, свечи горят.
Встречает Рождество – Рождество
И рождение Христа – Господа…

Православный народ планеты Земля
На колени стал и молится.
От радости, от радости слёзы капают,
И друг друга поздравляют
С рождением Христа – Христа…

А над Храмом Божьим
Три звезды сияют и приглашают погостить
Всех верующих людей и просто так,
Кто заглянул в Храм Божьей Матери Марии – Святой…

И идёт служба в Церкви
Божьей Матери – Святой
До рассвета, а потом и до заката.
Собрался народ земной,
Молодой и старый, и просто восхваляет рождение
Сына единого Божьего, Господа Христа…

Рождество, Рождество – Рождество с Новым годом
По планете шагает.
Весь народ земной сердечно поздравляет
С Новым годом! И с новым счастьем и любовью –
В каждый уголок мира земного…


109
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Калядныя радасці…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 19 студзеня 1990 гады.                Час: 15 гадзін. 07 хвілін.

Па вёсцы, заснежанай Каляда ідзе,
Калядныя радасці прынёс нам гэты дзень.
У руцах сваіх люд нясе гасцінцы ў госці,
З малітваю божаю і радасцю ў душы.

Калядныя свечкі гараць у руках людскіх,
Ідзе народ вясковы ў Царкву белакаменную.
І песні калядныя спяваюць усе разам
Аб нараджэнні Сына Святога – Айца Бога –
Выратавальніка нашага – Госпада Хрыста...

Калядныя святы прынеслі ў кожны дом
Радасць і гулянні, дабрыню з цяплом.
Весяліцца народ, весяліцца,
Бо прыйшло на Зямлю свята – Новы год!


109
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Рождественские радости…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 19 января 1990 года.                Время: 15 часов. 07 минут.

По деревне, заснеженной Рождество идёт,
Рождественские радости принёс нам этот день.
В руках своих народ несёт гостинцы в гости,
С молитвою господней и радостью в душе.

Рождественские свечи горят в руках людских,
Идёт народ деревенский в Церковь белокаменную.
И песни рождественские поют все вместе
О рождении Сына Святого – Отца Бога –
Спасителя нашего – Господа Христа…

Рождественские праздники принесли в каждый дом
Радость и гулянья, доброту с тёплом.
Веселится народ, веселится,
Ведь пришёл на Землю праздник – Новый год!


110
**************************
Месяц і зоркі.
**************************

Успыхнулі зоркі,
Месяц заззяў
У начной нябеснай сіні.
Птушкі і звяры спяць даўно, толькі не спіцца саве.
А ў гэты час дзецям казку чытаюць маці ці бацька да сну,
Пра Хрыста – Збаўцу нашага –
І аб добрыя прыгоды і дзеянні.

І няхай ззяюць і свецяць у небе – у вячэрнім і начным –
Месяц і зоркі прыгожыя ў прыцёмках зямных.
Месяц і зоркі мілуюць нябесную пярыну,
Як у дзень нараджэння Гасподні –
Госпада нашага – Усемагутнага Хрыста!

Успыхнулі зоркі,
Засвяціў месяц.
У гэты вечар зімовы ціхі
У небе цёмным тры зоркі аб'ядналіся
І абвясьцілі люду зямному пра нараджэньне Сына,
Сына Божага, Сына Усявышняга і Усемагутнага –
Госпада Бога – Ісуса Хрыста – Хрыста, Хрыста…

Пачатак: 19 студзеня 1990 гады.                Час: 19 гадзін 39 хвілін.


110
**************************
Луна и звёзды.
**************************

Вспыхнули звёзды,
Луна засияла
В ночной небесной синеве.
Птицы и звери спят давно, только не спится сове.
А в это время детям сказку читают мать иль отец ко сну,
О Христе – Спасителе нашем –
И о добрых похождениях и деяниях.

И пусть сияют и светят в небе – в вечернем и ночном –
Луна и звёзды прекрасные в сумерках земных.
Луна и звёзды милуют небесную перину,
Как в день рождения Господний –
Господа нашего – Всемогущего Христа!

Вспыхнули звёзды,
Засветила луна.
В этот вечер зимний тихий
В небе тёмном три звёзды объединились
И оповестили народу земному о рождении Сына,
Сына Божьего, Сына Всевышнего и Всемогущего –
Господа Бога – Дитя Христа – Христа, Христа…

Начало: 19 января 1990 года.                Время: 19 часов 39 минут.


111
***************************************
Першая раніца вясновая.
***************************************

Зноў саджуся я за стол і бяру пяро і сшытак
У цудоўны вясновы ранішній дзень.
З птушкамі, якія спяваюць за акенцам,
І сонейкам вясновым цёплым – цёплым.

І пішу аб краях роднай Зямлі і Народзе вершы,
Пра палі і лугі, лясы і гаі белых бяроз,
Прыгожыя блакітныя азёры і рэкі цурчачыі,
Пра Радзіму добрую і ўтульную – Беларусь.

І зноў я гляджу ў акенце,
У двары паціху растае снег.
Сонейка гулліва ўсміхаецца,
А з – пад снега першая кветачка хутка з'являецца,
І пры гэтым пабягуць раўчукі па Зямлі вясновай.

Пачатак: 19 студзеня 1990 гады.                Час: 19 гадзін 59 хвілін.


111
***************************************
Первое утро весеннее.
***************************************

Снова сажусь я за стол и беру тетрадь и перо
В весенний утренний день прекрасный.
С птицами, поющими за окошком,
И солнышком весенним тёплым – тёплым.

И пишу стихи о краях родной Земли и Народе,
Про поля и луга, леса и рощи белых берёз,
Красивые голубые озёра и реки журчащие,
Про Родину добрую и уютную – Белоруссию.

И опять я гляжу в окно,
Во дворе потихоньку тает снег.
Солнышко игриво улыбается,
А из – под снега первый цветочек скоро появится,
И при этом побегут ручейки по Земле весенней.

Начало: 19 января 1990 года.                Время: 19 часов 59 минут.


112
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Вясновая песенька...
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 03 сакавіка 1990 года.                Час: 13 гадзін. 17 хвілін.

Размытыя сцяжынкі, дарогі
Вясновай адталай вадой.
Журчаць раўчукі па ўсёй Зямлі,
На раллі і лугах растае снег.

Палошчуць дзюбекі ў вадзіце вясновай
Птушкі пеўчыя першыя.
Шпакі пасяляюцца ў садах,
А жаўрукі ў кустах ці ў лясной гушчы.

І пад песні першыя вясновыя
Прачынаецца Зямля пасля спячкі зімовай.
І гулліва сонейка свеціць промнямі,
Выграваючы пры гэтым усю планету нашу –
І люд весяліцца, і цешыцца вясновай сітавіне выдатнай.


112
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Весенняя песенка…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 03 марта 1990 года.                Время: 13 часов. 17 минут.

Размыты тропинки, дороги
Весенней талой водой.
Журчат ручейки по всей Земле,
На пашне и лугах тает снег.

Полощут клювики в воде весенней
Птицы певчие первые.
Скворцы поселяются в садах,
А жаворонки в кустах иль в лесной чаще.

И под песни первые весенние
Просыпается Земля после спячки зимней.
И игривисто солнышко светит лучами,
Прогревая при этом всю планету нашу –
И народ веселится, и радуется весенней поре прекрасной.


113
***********************
Бульбачка.
***********************

Мой беларускі хлеб другі,
Што пасеяны і вырошчваецца па ўсёй Белай Русі.
І пры гэтым усе яго любяць і берагуць,
А клікаюць яе проста – бульбачка, бульбачка беларуская.

Хоць і ядают яе ў момант квіцення
Каларадскі жук заморскі шкодны.
Бульбачка беларуская вытрымае ўсё,
Нездарма яе любіць люд тутэйшы.

І пройдзе вясновая, летняя пара,
І надыдзе восень залацістая.
Падышла пара збіраць цябе,
Бульбачку маладзенькую, бульбачку хлебную –
Бульбачку вясковую, бульбачку смачную.

Пачатак: 03 сакавіка 1990 года.                Час: 17 гадзін 03 хвіліны.


113
***********************
Картошечка.
***********************

Мой белорусский хлеб второй,
Что посеян и выращивается по всей Белой Руси.
И при этом все его любят и берегут,
А звать её просто – картошечка, картошечка белорусская.

Хоть и поедает её в момент цветения
Колорадский жук заморский вредный.
Картошечка белорусская выдержит всё,
Не зря её любит народ здешний.

И пройдёт весенняя, летняя пора,
И наступит осень золотистая.
Подошла пора собирать тебя,
Картошечку молоденькую, картошечку хлебную –
Картошечку деревенскую, картошечку вкусную.

Начало: 03 марта 1990 года.                Время: 17 часов 03 минуты.


114
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Кветкі планеты Зямля…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 03 сакавіка 1990 года.                Час: 19 гадзін. 30 хвілін.

Фарбуюць планету Зямля
Кветкі і травы з зараснікамі.
Народу зямному дораць захапленне
гэтыя розныя і непаўторныя
Кветкі планеты Зямля.

Няхай квітнеюць кветкі
У садах і на лугах.
Няхай квітнеюць кветкі
На кустах, у зарасніках і на сажалках
І пры гэтым мілуюць планету нашу Зямля.

Здзіўляюць цудамі сваімі,
Фарбуюць Зямлю, як зоркі – нябёсы.
Кветкі простыя і высакародныя,
Якія выраслі на прасторах зямных.

Хай квітнеюць кветкі
Пад сонейкам ласкавым і пяшчотным,
Дораць людзям планеты Зямля
Радасць і дабрыню ў сэрцы і душы
Маладым і пажылым грамадзянам планеты Зямля.

І няхай складаюць вершы і казкі
Пра цудоўныя кветкі зямныя
Паэты і песняры,
А кампазітары – музыку пішуць і граюць
Пра хараство зямное, кветкі – любімые, прыгожыя.



114
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Цветы планеты Земля…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 03 марта 1990 года.                Время: 19 часов. 30 минут.

Красят планету Земля
Цветы и травы с зарослями.
Народу земному дарят восхищение
эти разные и неповторимые
Цветы планеты Земля.

Пусть цветут цветы
В садах и на лугах.
Пусть цветут цветы
На кустах, в зарослях и на прудах
И при этом милуют планету нашу Земля.

Удивляют чудесами своими,
Красят Землю, как звёзды – небеса.
Цветы простые и благородные,
Выросшие на просторах земных.

Пусть цветут цветы
Под солнышком ласковым и нежным,
Дарят людям планеты Земля
Радость и доброту в сердца и души
Молодым и пожилым граждан планеты Земля.

И пускай сочиняют стихи и сказки
Про прекрасные цветы земные
Поэты и прозаики,
А композиторы – музыку пишут и играют
Про великолепие земное, цветы – любимые, красивые.


115
*****************
Кветкі…
*****************

Кветкі, кветкі – кветачкі,
Прыгожыя, цудоўныя.
Маці – прырода надарыла
Цудам – цудам Зямным.

Кветкі, кветкі – кветачкі,
Ружы і цюльпаны,
Васількі і званочкі,
Рамонкі, казяльцы
І многія іншыя палявыя кветкі.

Кветкі – кветкі – кветачкі,
Лясныя, духмяныя.
Святаяннік і мята,
Лілея ў сажалцы...
Вы ўсіх нас лечыце
Ад хвароб і бед –
Кветкі і травы лячэбныя.

Кветкі зямныя, кветкі,
Радасць чалавеку дорыце,
Шчасце і каханне з пяшчотай
Нясеце па ўсёй планеце Зямля і Сусвету…

Пачатак: 07 сакавіка 1990 года.                Час: 13 гадзін 39 хвілін.


115
*****************
Цветы…
*****************

Цветы, цветы – цветочки,
Красивые, прелестные.
Мать – природа одарила
Чудом – чудом Земным.

Цветы, цветы – цветочки,
Розы и тюльпаны,
Васильки и колокольчики,
Ромашки, лютики
И многие другие полевые цветы.

Цветы – цветы – цветочки,
Лесные, ароматные.
Зверобой и мята,
Лилия в пруду… 
Вы всех нас лечите
От болезней и бед –
Цветы и травы лечебные.

Цветы земные, цветы,
Радость человеку дарите,
Счастье и любовь с нежностью
Несёте по всей планете Земля и Вселенной…

Начало: 07 марта 1990 года.                Время: 13 часов 39 минут.


116
*****************************
Домік самотны.
*****************************

Стаіць у адзіноце на стромкім беражку
Хатка бацькоўская з белымі аканіцамі.
І сядзяць на лавачцы каля хаты роднай
Маці з бацькам і сабака
І спяваюць песні яны пра маладосць сваю.

У гэтых песнях спяваецца
Аб каханні і шчасці, аб сустрэчах
Дзяўчат і хлопцаў – мужчын і жанчын,
Аб бацькоўскай хатцы – ветлівай, прасторнай,
Дзе нарадзіліся мы, дзеткі, дзеткі Зямлі.

І стаіць у адзіноце домік на стромкім беражку,
Чакае жаданых, родных, любых усяму сэрцу, адзіных,
Мілых дзяцей і ўнукаў заўтрашніх –
Домік бацькоўскі на стромкім беразе родным.

Пачатак: 07 сакавіка 1990 года.                Час: 19 гадзін 33 хвіліны.


116
*****************************
Домик одинокий.
*****************************

Стоит в одиночестве на крутом бережку
Домик родительский с белыми ставнями.
И сидят на лавочке возле домика родимого
Мать с отцом и собака
И поют они песни о молодости своей.

В этих песнях поётся
О любви и счастье, о встречах
Девчат и парней – мужчин и женщин,
О родительском домике – приветливом, просторном,
Где родились мы, детки, детки Земли.

И стоит в одиночестве домик на крутом бережку,
Ждёт желанных, родных, дорогих всему сердцу, единственных,
Милых детей и внуков завтрашних –
Домик родительский на крутом родном берегу.

Начало: 07 марта 1990 года.                Время: 19 часов 33 минуты.


117
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Вясковая сцяжынка…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 17 сакавіка 1990 гады.                Час: 07 гадзін. 27 хвілін.

Сцежка, што сцелецца да бацькоўскай хаткі,
Якая стаіць на ўскраіне ў адзіноце,
Заўсёды ветлая і прыгожая
Каля доміка вясковага.

Маці з бацькай і дзядуля з бабуляй
Рады сустрэчы і прыезду дзяцей з унукамі
На сцяжынцы бацькоўскай тутэйшай,
У хатцы прасторнай, мірнай і ўтульнай.

Сцежка пралягае праз палі і лясы,
Гаі бярозавыя і лугі квітнеючыя.
Праз фермы і пладовыя сады,
Па якім, калісьці лазіў і я.

Бегаў я басаножны па росным лузе і сцежцы пыльнай.
І сустракаў тут, калісьці тутэйшы світанак і заход,
Весяліўся і плаваў у азёрах чыстых блакітных,
І піў крынічную ключавую ваду
У краі матчыным і бацькоўскім.

На сцежцы тутэйшай спаткал я
Дзяўчынку першую – прыгажуню мясцовую,
У белым сарафане, з доўгімі косамі – снежнай прыгажосці.
Якая бегла насустрач, Багіня – вясковай краіны.


117
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Деревенская тропинка…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 17 марта 1990 года.                Время: 07 часов. 27 минут.

Тропинка, что стелется к отчему домику,
Который стоит на окраине в одиночестве,
Всегда приветлива и красива
Возле домика деревенского.

Мать с отцом и дедушка с бабушкой
Рады встрече и приезду детей с внуками
На тропинке родительской здешней,
В домике просторном, мирном и уютном.

Тропинка пролегает через поля и леса,
Рощи берёзовые и луга цветущие.
Через фермы и сады плодовые,
По которым, когда – то лазил и я.

Бегал я босиком по росистому лугу и тропинке пыльной
И встречал здесь, когда – то здешний рассвет и закат,
Веселился и плавал в озёрах голубых чистых,
И пил родниковую ключевую воду
В крае материнском и отцовском.

На тропинке здешней повстречал я
Девочку первую – красавицу местную,
В белом сарафане, с длинными косами – снежной красоты,
Которая бежала навстречу, Богиня деревенской страны.


118
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Журчыць крынічка ...
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 29 сакавіка 1990 гады.                Час: 19 гадзін. 59 хвілін.

На вачах маіх таюць белыя снягі,
А ў лясным масіве
Крынічка цурчыць вясновая.

Цурчыць, цурчыць крынічка,
Аб нешта нам спявае –
Мусіць, аб вясне прыйшэлай
І бягучых талых водах.

А сонейка нябеснае смяецца над Зямлёй,
Мілуе і песціць промнямі сваімі
Вясновую планету з ветрыкам цёплым.

І цурчыць ручай звонка па Зямлі,
Запрашае да сябе выкупацца і асалоду атрымаць –
Першых птушачак, якія прыляцелі з вырай,
І звяроў, якія прачнуліся пасля зімовай спячкі.

Вясна ідзе па свеце,
І на душы ва ўсіх радасна і прыемна –
Ручаі цурчаць у першы месяц – сакавік…


118
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Журчит родничок…
@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 29 марта 1990 года.                Время: 19 часов. 59 минут.

На глазах моих таят белые снега,
А в лесном массиве
Родничок журчит весенний.

Журчит, журчит родничок,
О чём – то нам поёт –
Наверное, о весне пришедшей
И бегущих талых водах.

А солнышко небесное смеётся над Землей,
Милует и нежит лучами своими
Весеннюю планету с ветерком тёплым.

И журчит ручей звонко по Земле,
Приглашает к себе искупаться и насладиться –
Первых птичек, прилетевших из тёплых краёв,
И зверей, проснувшихся после зимней спячки.

Весна по миру идёт,
И на душе у всех радостно и приятно –
Ручейки журчат в первый месяц – март…   


119
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Птушкі з вырай ляцяць...
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Пачатак: 07 траўня 1990 гады.                Час: 07 гадзін. 37 хвілін.

З вырай ляцяць птушкі пеўчыя да нас,
Несучы на крылах сваіх
Сонечную цеплыню і вясну.

У небе блакітным вясновым
Лётаюць і кружацца птушкі.
І ў дзюбах сваіх трымаюць яны
Кветкі дзікарослыя і палявыя.

Сонейка промнямі пяшчотна лашчыць
Народ зямны, а птушкі ўслед песні спяваюць –
Пра паўднёвы ветрык і вясну, якая прыйшла.

Птушкі да нас з цёплых краёў прынеслі
Першае каханне, і пацалункі вясновыя
Дзяўчынкам і юнакам, даросламу люду,
А таксама шмат – шмат свят вясновых.

Мілуюць Зямлю птушкі ў паднябессях блакітных мірных,
І нараджаюцца здаровымі, моцнымі дзеткі,
як у іх, так і ў чалавека,
Шчасліва і прывольна, птушкам,
пырхаючым у чыстым небасхіле.


119
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Птицы из тёплых краёв летят...
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Начало: 07 мая 1990 года.                Время: 07 часов. 37 минут.

Летят к нам птицы певчие из тёплых краёв южных,
Неся на крыльях своих
Солнечную теплоту и весну.

В небе голубом весеннем
Летают и кружатся птицы.
И в клювах своих держат они
Цветы дикорастущие и полевые.

Солнышко лучами нежно ласкает
Народ земной, а птицы вслед песни поют –
Про южный ветерок и весну пришедшую.

Птицы к нам из тёплых краёв принесли
Первую любовь, и поцелуи весенние
Девочкам и юношам, взрослому народу,
А также много – много праздников весенних.

Милуют Землю птицы в мирных поднебесьях голубых,
И рождаются здоровыми, крепкими детки,
как у них, так и у человека,
Счастливо и вольготно, птицам,
порхающих в чистом небосводе.


120
 
09 гадзін. 33 хвілін.                27 ліпеня 1990 года.

Даўно гэта было, маленькі мой сябар, калі на планеце нашай Зямля яшчэ не было нікога з роду Чалавечага, а былі толькі расліны, птушкі, жывёлы, вадаёмы – азёры, рэкі, мора і акіяны, і тыя, хто ў іх жыве – рыбы, кіты і дэльфіны і многае іншае.
І вось аднойчы Нябесны Цар вырашыў ўпусціць у гэты прыродны Рай – Чалавека, але не ведаў, у якім абліччы павінен быць гэты Чалавек.
І вырашыў Нябесны Цар стварыць Чалавека паводле свайго падабенства, і стварыў ён мужчыну і даў яму імя – Адам.
Так і з'явіўся першы чалавек – Божы.
Прайшлі гады.
Адам жыў адзін у раі, сярод птушак выдатных і спяваюЧЫХ, звяроў дзікіх мірных, купаўся, лавіў рыбу ў вадаёмах, і пры гэтым атрымліваў асалоду ад жыцця сваяго.
І вось аднойчы летам Адаму стала сумна ў Раі жыць аднаму. І ён усё часцей стаў сумаваць, блукаючы сумны.
І пачуў з нябёсаў блакітных, Нябесны Цар, плач Адамаў.
І пытаецца ён у Адама:
– Чаго Ты, Адам, такі сумны? Няўжо табе тут не прывольна жыць, адпачываць!? Можа цябе нешта турбуе ці трывожыць?
Адам спачатку не зразумеў, хто з ім размаўляе. І спалохаўся. І пра сябе падумаў: хто гэта такі?
Нябесны Цар пачуў. І кажа Адаму:
– Ты не трывожыцца. Гэта я цябе стварыў. І на гэтую выдатную планету Зямля вырашыў пасяліць! Няўжо табе тут не падабаецца?
– Не, Усявышні Нябесны Цар, мне тут вельмі падабаецца! Толькі вось чамусьці тут мне самотна! Няўжо няма ў гэтым свеце яшчэ каго – небудзь такога, як я?
Адкажы мне, калі ласка, Усявышні!
Нябесны Цар падумаў і кажа Адаму:
– Ты не журыся, дарагі мой чалавечак. Кладзіся ва ўтульную ложу і спі, а на досвітку ты ўжо будзеш не адзін.
І Нябесны Цар незаўважна кудысьці знік.
Адам лёг і заснуў. І прысніўся яму цудоўны казачны сон.
Прыснілася Адаму прыгожая і мілая, з белымі валасамі і блакітнымі вачыма, дзяўчына. Яна сядзела ля чыстай ракі і аб чым – та сумавала. Адам так і не змог убачыць твар той дзяўчыны.
А на світаннку яго пабудзіў, нейкі вясёлы радасны смех.
Адам крыху ўстрывожыўся і падумаў: ці не сон гэта?
Але смех не сціхаў, а станавіўся ўсё гучней і гучней.
Адам прыўстаў і паглядзеў вакол сябе. І раптам бачыць, што гэта тая самая дзяўчына з яго сну.
Адам пра сябе падумаў: адкуль яна ўзялася і што яна тут робіць?
І ён вырашыў падысці да яе і пазнаёміцца.
– О, высакароднае скарб! Адкуль ты такая ўзялася і што ты тут робіш? А зваць цябе як? – спытаў Адам у незнаёмкі.
А незнаёмка яму кажа:
– Мяне завуць Ева. А стварыў мяне, як і цябе, Нябесны Цар з твайго трынаццатага рабра, для таго каб табе тут не было сумна аднаму, каб я палепшыла тваё жыццё ў Раі.
Зразумеў?
І яна засмяялася і кудысьці ўцякла.
А Адам крычыць услед:
– Ты куды, Ева? Табе са мной нядобра, прыгажуня?
І пабег за ёй.
– А Мяне клічуць Адам.
– Я ведаю, як цябе завуць! Мне пра цябе Нябесны Цар распавёў.
І Адам пытаецца ў Евы:
– А як той Нябесны Цар выглядае? Ты наогул яго сама бачыла ці не?
– Ды не, я яго не бачыла! Проста ён са мной з нябёсаў размаўляў, а я яго проста слухала, для чаго ён мяне стварыў і што мне трэба будзе з табой у жыцці райскай – Зямной жыць.
– Так – уздыхнуў Адам і ўзяў Еву за ручку далікатную.
І вось прайшло некалькі дзён, а можа, і месяцаў. Адам і Ева весяліліся і радаваліся жыццю, задавалі адзін аднаму падступныя пытанні пра сваё цела: чаму ў Евы наперадзе грудзі, як яблыкі, а сама стройная, як Бярозка, а ў Адама грудзь плоская і трохі выпуклая, і ў яго ўнізе не так, як у Евы паміж ног, вісіць нейкі скураны мяшочак і ў ім нешта круглае ляжыць, як памідоры, а па – над мяшочка – выцягнуты скураны агурочак?
Доўга яны адзін аднаго вывучалі і вырашылі спытаць у Усявышняга:
– Усявышні! Скажы, калі ласка, нам абодвум, чаму ззаду ў нас усё цела амаль аднолькавае, а спераду ёсць адрозненні? І чаму ты так зрабіў?
Доўга Адам і Ева чакалі адказу ад Усявышняга. Пакуль Ева не зайшла ў змяіны сад і не спазнала зялёнага яблыка.
А адбылося гэта так, маі маленькія сябры.
У адзін з выдатных сонечных дзён Адам і Ева вырашылі выкупацца ў невялікі казачнай лагуне, што знаходзілася непадалёку ад іх хаціны.
Купаліся яны, плёскаліся, як маленькія дзеці, Птушкі над імі песні спявалі, а па беразе дзікія звяры блукалі і пілі вадзіцу чыстую з лагунного азёрка.
І вось калі Адам і Ева выйшлі з вады, Ева раптам пабегла ў нікуды. Ёй вельмі хацелася, што – небудзь з'есці.
Адам устрывожыўся і пабег за Евай і сам сабе падумаў:
– Што гэта з Евай такое? Чаго яна так хутка кудысьці ўцякла?
І пакуль ён так разважаў, раптам убачыў, што Ева забегла ў змяіны сад і там сарвала вялікае зялёнае яблык і пачала яго ёсць.
А на тым дрэве было логава змея.
Ева не заўважыла, што змей ляжаў і драмаў.
І калі яна з'ела падлогу – яблыка, ёй стала дрэнна, і яна ўпала на зямлю. Яна нават не пачула Адама, які крычаў ёй:
– Не ясі гэтыя яблыкі, яны ад грэшных змей.
Адам падбег да Евы, узяў яе на руцы і панёс да сваёй хаціны.
І пакуль Адам нёс Еву, надвор'е тры разы мянялася: то дождж і град, то снег і ўраганны вецер, то маркотнае восеньскае надвор'е.
Але вось на дапамогу прыйшоў зноў Нябесны Цар.
Ён дапамог вылечыцца Еве, якая ляжала каля сямі дзён у коме і не прыходзіла ў прытомнасць.
Усявышні прыгадаў Еве і Адаму пра тое, што калісьці ён папярэджваў пра сад, дзе жыве зялёны змей, і што ў садзе не вынікала з'яўляцца роду чалавечаму і з гэтага часу чалавечы род сам будзе для сябе шукаць рай боскі.
Нябесны Цар таксама растлумачыў, для чаго і чаму ў дзяўчат такія вялікія грудзі, як яблыкі, і для чаго юнакам патрэбен скураны мяшочак з яечкамі і пеніс.
З тых часоў дзяўчынкі і хлопчыкі, юнакі і дзяўчаты і нашы бацькі хаваюць сваё цела пад адзеннем.
Ва ўсіх яно рознае: у кагосьці благое, у кагосьці не вельмі, а ў кагосьці укормленае і тоўстае, але ўсё роўна па – свойму яно прыгожае і мілае.
А каб у Божы рай патрапіць, мае маленькія сябры і дарослыя, трэба з дня ў дзень тварыць Дабро і Свет, берагчы і любіць сваіх бацькоў, якія нарадзілі і выгадавалі нас і далі ўсё тое, што шчасце нясе: пяшчота і любоў, ласку і веру ў заўтрашні дзень і, вядома, цеплыню сардэчную і здароўе.
+ + + + +
Беражыце сябе і тых, хто жыве побач з вамі. А менавіта тых, хто не робіць іншым зла, а дорыць усім дабро!


120
 
09 часов. 33 минут.                27 июля 1990 года.
 
Давно это было, маленький мой друг, когда на планете нашей Земля ещё не было никого из рода Человеческого, а были только растения, птицы, животные, водоёмы – озёра, реки, моря и океаны, и те, кто в них живёт – рыбы, киты и дельфины и многое другое.
И вот однажды Небесный Царь решил впустить в этот природный Рай – Человека, но не знал, в каком обличии должен быть этот Человек.
И решил Небесный Царь сотворить Человека по своему подобию, и создал он мужчину и дал ему имя – Адам.
Так и появился первый человек – Божий.
Прошли года.
Адам жил один в Раю, среди птиц прекрасных и поющих, зверей диких мирных, купался, ловил рыбу в водоёмах, и при этом наслаждался жизнью своей.
И вот однажды летом Адаму стало грустно в Раю жить одному. И он все чаще стал грустить, бродил печальный.
И услышал с небес голубых Небесный Царь плач Адама.
И спрашивает он у Адама:
– Ты чего, Адам, такой печальный? Неужели тебе тут не вольготно жить, отдыхать!? Может тебя что – то беспокоит или тревожит?
Адам сначала не понял, кто с ним разговаривает. И испугался. И про себя подумал: кто это такой?
Небесный Царь услышал. И говорит Адаму:
– Ты не тревожься. Это я тебя сотворил. И на эту прекрасную планету Земля решил поселить! Неужели тебе тут не нравится?
– Нет, Всевышний Небесный Царь, мне тут очень нравится! Только вот почему – то здесь мне одиноко! Неужели нет в этом Мире еще кого – нибудь такого, как я?
Ответь мне, пожалуйста, Всевышний!
Небесный Царь подумал и говорит Адаму:
– Ты не печалься, дорогой мой человечек. Ложись в уютную ложу и спи, а на рассвете ты уже будешь не один.
И Небесный Царь незаметно куда – то исчез.
Адам лёг и заснул. И приснился ему чудесный сказочный сон.
Приснилась Адаму красивая и милая, с белыми волосами и голубыми глазами, девушка. Она сидела у чистой реки и о чём – то грустила. Адам так и не смог увидеть лица той девушки.
А на рассвете его разбудил, какой – то весёлый радостный смех.
Адам немного встревожился и подумал: не сон ли это?
Но смех не стихал, а становился всё громче и громче.
Адам привстал и посмотрел вокруг себя. И вдруг видит, что это та самая девушка из его сна.
Адам про себя подумал: откуда она взялась и что она тут делает?
И решил он подойти к ней и познакомиться.
– О, благородное сокровище! Откуда ты такая взялась и что ты здесь делаешь? А звать тебя как? – спросил Адам у незнакомки.
А незнакомка ему говорит:
– Зовут меня Ева. А сотворил меня, как и тебя, Небесный Царь из твоего тринадцатого ребра, для того чтобы тебе здесь не было скучно одному, чтобы я скрасила твою жизнь в Раю.
Понял?
И она засмеялась и куда – то убежала.
А Адам кричит вслед:
– Ты куда, Ева? Тебе со мной нехорошо, красавица?
И побежал за ней.
– А меня зовут Адам.
– Я знаю, как тебя зовут! Мне о тебе Небесный Царь рассказал.
И Адам спрашивает у Евы:
– А как тот Небесный Царь выглядит? Ты вообще его видела сама или нет?
– Да нет, я его не видела. Просто он со мной с небес разговаривал, а я его просто слушала, для чего он меня сотворил и что мне предстоит с тобой в жизни Райской – Земной жить.
– Да, – вздохнул Адам и взял Еву за ручку хрупкую.
И вот прошло несколько дней, а может, и месяцев. Адам и Ева веселились и радовались жизни, задавали друг другу каверзные вопросы о своём теле: почему у Евы впереди груди, как яблоки, а сама стройная, как берёзка, а у Адама грудь плоская и немного выпуклая, и у него внизу не так, как у Евы между ног, висит какой – то кожаный мешочек и в нём что – то круглое лежит, как помидоры, а поверх мешочка – вытянутый кожаный огурчик?
Долго они друг друга изучали и решили спросить у Всевышнего:
– Всевышний! Скажи, пожалуйста, нам обоим, почему сзади у нас всё тело почти одинаковое,
 а спереди есть различия? И почему ты так сделал?
Долго Адам и Ева ждали ответа от Всевышнего. Пока Ева не зашла в змеиный сад и не вкусила зеленого яблока.
А произошло это так, мои маленькие друзья.
В один из прекрасных солнечных дней Адам и Ева решили искупаться в небольшой сказочной лагуне, что находилась неподалёку от их хижины.
Купались они, плескались, как маленькие дети, птицы над ними песни пели, а по берегу дикие звери бродили и пили водицу чистую с лагунного озерка.
И вот когда Адам и Ева вышли из воды, Ева вдруг побежала в никуда. Ей очень хотелось, что – нибудь съесть.
Адам встревожился и побежал за Евой и про себя подумал:
– Что это с Евой такое? Чего она так быстро куда – то убежала?
И пока он так размышлял, вдруг увидел, что Ева забежала в змеиный сад и там сорвала большое зеленое яблоко и начала его есть.
А на том дереве было логово змея.
Ева не заметила, что змей лежал и дремал.
И когда она съела пол – яблока, ей стало плохо, и она упала на землю. Она даже не услышала Адама, который кричал ей:
– Не ешь эти яблоки, они от грешных змей.
Адам подбежал к Еве, взял её на руки и понёс к своей хижине.
И пока Адам нёс Еву, погода три раза менялась: то дождь и град, то снег и ураганный ветер, то унылая осенняя погода.
Но вот на помощь пришёл вновь Небесный Царь.
Он помог вылечиться Еве, которая лежала около семи дней в коме и не приходила в сознание.
Всевышний припомнил Еве и Адаму о том, что когда – то он предупреждал о саде, где живёт зелёный змей, и что в саду не следовала появляться роду человеческому и отныне человеческий род сам будет для себя искать рай божественный.
Небесный Царь также пояснил, для чего и почему у девушек такие большие груди, как яблоки, и для чего юношам нужен кожаный мешочек с яичками и пенис.
С тех времён девочки и мальчики, юноши и девушки и наши родители скрывают своё тело под одеждой.
У всех оно разное: у кого – то худое, у кого – то не очень, а у кого – то упитанное и толстое, но всё равно по – своему оно прекрасное и милое.
А чтобы в Божий рай попасть, мои маленькие друзья и взрослые, нужно изо дня в день творить Добро и Мир, беречь и любить своих родителей, которые родили и вырастили нас и дали всё то, что счастье несёт: нежность и любовь, ласку и веру в завтрашний день и, конечно, теплоту сердечную и здоровье. 
+   +   +   +   +
Берегите себя и тех, кто живёт рядом с Вами. А именно тех, кто не делает другим зла, а дарит всем добро!   


121
***************
Восень.
***************

Адлятаюць птушкі ў вырай,
Дзе няма халадоў і начэй прахладных.
Адлятаюць птушкі на сонечны поўдзень,
Дзе ім будзе ўтульна і прывольна.
Але застаюцца птушкі толькі тыя,
Што пераносяць тутэйшыя халады і зімы –
З кароткімі днямі і доўгімі вечарамі.

Усё часцей льюць дажджы, льюць,
Ападае з дрэў лістота прыбраная.
І вісяць над Зямлёй аблокі пахмурныя – тлустыя,
Намякаючы, што прыйшла маркотная пара.

Звяры і казуркі ўпалі ў спячку,
А народ чалавечы ўцяпляецца.
А вакол мокра – хлюпотна і зябка,
Дзеці ў школу ў першы клас пайшлі.
На душы ва ўсіх паныла і сумна,
Таму што лісце якое апала накрылі Зямлю нашу -
І планета чакае, калі прыйдзе белая зіма…

Пачатак: 31 ліпеня 1990 гады.                Час: 03 гадзіны 39 хвілін.


121
***************
Осень.
***************

Улетают птицы в тёплые края,
Где нет холодов и ночей прохладных.
Улетают птицы на солнечный юг,
Где им будет уютно и вольготно.
Но остаются птицы только те,
Что переносят здешние холода и зимы –
С короткими днями и долгими вечерами.

Всё чаще дожди льют, льют,
Опадает с деревьев листва нарядная.
И висят над Землей облака хмурые – тучные,
Намекая, что пришла унылая пора.

Звери и насекомые впали в спячку,
А народ человеческий утепляется.
А вокруг мокро – слякотно и зябко,
Дети в школу в первый класс пошли.
На душе у всех уныло и грустно,
Потому что листья опавшие накрыли Землю нашу –
И планета ждёт, когда придёт белоснежная белая зима…

Начало: 31 июля 1990 года.                Время: 03 часа 39 минут.


Рецензии