Калi з галінак
на прасвет
спадае след
празрыстых кропель
вiльготны ранак
настае
туман пускаючы
як опiй
i адчуваючы ужо
начнога лесу
прахалоду
прадбачыць восень
у сiвай мгле
час маладога
снегасходу
i мы ня ведаем
ня снiм
пяшчотай не
кранаем вуснау
што мусiць здарыцца
затым
з iльдзiстай складнасцю
асiн
з бурштынам слёзным
залацiстых
соснау
i у халадэчу нематы
паволi
акуная думкi
каб прастамоуяу галасы
не так былi глухi
i чуткi
былых пачуццяу цеплыню
мы гасiм велiчна
як свечы
прыабдымая вышыней
тый лес
за стынушчыя плечы
па беларуску 14. 1
© Copyright: Дмитрий Панков 3, 2021
Свидетельство о публикации №121121306396
Свидетельство о публикации №121121306396
Рецензии
