па беларуску 6

Ізноў спаткае
стылая зямля
світанак бледны
і туман iмжысты
які плыве павольна
уздоўж ручая
нiбы шукая
заняпалых зорак
след празрысты
I захапляя гулкай цішынёй
што па цябе  яшчэ спакутай
не
атрутна
з яе бясплоднай чысцяней
халоднай
злой
і ўсемагутнай
так настае ахайны час святла
сівых снягоў і ледастою
замест пайшоўшага цяпла
ва угоду вечнага спакою


Рецензии