па беларуску

Як iз дзяцінства высланыя сны
што так
святлы
журботны
і ня строгі
прыгожы 
скінутай лiствы
лясныя
беларускія дарогі
і ў водбліск пражытога дня
увабраўшы клiч стагоддзяў доугix
ад пышнай свежасці дажджоў
іх чысціня
пяшчотней вуснау недатрогi
трызненнем
ў непонятай  тузе
дыван ляствы
памима волi падбiвая
пакінем  ледзь прыкметныя сляды
у высыхлай траве
аб гэтай восені
і аб сабе…
Хай час
што щчыра у нас жыве
кахання да айчыны
не змiнае


Рецензии