Вяселы беразняк ўжо не зялены – жоуты і маўчыць
Змоўк беразняк і лісце стала залатым,
І толькі ветка пад нагою хрумкае,
І толькі з жураўлей клін, шэры, нібы дым,
пралётая, аб чымсць сваім закрумкае
пра што крумкоча ен? пра то, што кожны з нас тут толькі на гадзіну,
што прыйдзе, потым зноўку пойдзе з хаты,
і, калі памянуць яго у горкую хвіліну,
то можа ён лічець сябе багаты
стаю адзін пасерадзь поля,
а жураўлей праносіць – яны ж - дым,
успамінаю у мяне якая доля.
І не сумую а ніяк і ні аб чым.
есенинское
© Copyright: Александр Крышталь 2, 2021
Свидетельство о публикации №121092904313
Свидетельство о публикации №121092904313
Рецензии