Что, Родина...

Что, Родина, об этом ты мечтала -
Сносить побои, унижаться сотни лет?..
Безропотно терпела и молчала,
В безбожии свой проявляя крест.

Что, Родина, скажи, ужели мало
Крови героев, сломанных судеб?
Своих детей на что ты променяла? -
Бездарных пасынков, предтече зла и бед.

Очнись, Отечество, и вспомни - ведь бывало,
Погони стародавней не сдержать…
И время то, как данность, вновь настало -
Скачи в опор, тирана низвергать!

Рази врага - лишь Правдою и Словом,
Как издревле - вОйны у Брамы Святой…
У Минской стелы, от потерь суровой,
Свободе присягали мы с тобой.

И волновалось, и вскипало море -
Безбрежно - гордых братьев и сестёр…
И отступали прочь печаль и горе,
И в сердце с той поры горит костёр.

И видел я - широкими глазами -
Не оскудела рОдная Земля.
Господь и Правда - неизменно с нами,
Жыве вовеки, Беларусь моя!!!



Што, Радзіма, пра гэта ты марыла —
Цярпець пабоі, знявагі праз сотні гадоў?..
Бязропатна маўчала і трывала,
У бязбожжы свой цяжкі крыж нясучы.

Што, Радзіма, скажы, няужо замала
Крыві герояў ды паламаных лёсаў?
Сваіх дзяцей на каго ты прамяняла? —
Бяздарных пасынкаў, прадвеснікаў бяды і зла.

Ачніся, Бацькаўшчына, успомні — ўсё як было:
Пагоні старадаўняй не стрымаць!
І гэты час, як прызначэнне, зноў прыйшоў —
Скачы ў апор, тырана нізвергать!

Разі ворага ты — Праўдаю ды Словам,
Як спрадвеку — ваяры ля Брамы Святой…
Ля Мінскай стэлы, ад страт суровай,
Свабодзе прысягалі мы з табой.

І хвалявалася, і кіпела мора —
Бязмежнае — гордых братоў і сясцёр…
І адступалі прэч журба і гора,
І ў сэрцы з той пары гарыць кастёр.

І бачыў я — ўласнымі вочамі —
Не збяднела родная Зямля.
Гасподзь і Праўда — нязменна з намі,
Жыве навекі, Беларусь мая!!!