Любовi дзiкунскi агонь

ЛЮБОВІ ДЗІКУНСКІ АГОНЬ
Леанід Пранчак

Навіслыя хмары нягоды.
Бясконцы пранізлівы дождж...
Прашу, не знікай назаўсёды.
Мы родныя душы усё ж...

Прыйдзі васільковым світаннем,
Бязладнаю ноччу прыйдзі,
Каб я не заўважыў вяртанне
І згадак былых не будзіў.

Зайграй, як іграла мне ўчора,
Прысядзь за маўклівы раяль...
Ды так, каб забылася гора,
Каб знік мой навязлівы жаль.

Спантанна, раптоўна, надрыўна
Любові дзікунскі агонь
Успыхне ў начы  інстыктыўна,
Як сотні разоў да таго.


16 01.1988
28.07.2021


Рецензии

С 3 по 5 июля состоится Литературный фестиваль в Этномире. В программе – семинары известных поэтов и писателей, поэтический конкурс, посвященный Году единства народов России, книжная выставкая-ярмарка. Приглашаем принять участие →