Янка Купала - Наследие

НАСЛЕДИЕ

Дедами испокон веков
Наследье мне оставлено;
Промеж своих и чужаков
Мне лаской мамы явлено.

О нем мне бают сказки-сны
Весенние проталины,
И лес мне шепчет охряный,
И в поле дуб израненный.

Воспоминание о нём
Пробудит аист клёкотом
И тот плетень, покрытый мхом,
Что пал давненько с грохотом.

И этот нудный у ягнят
Зов-блеянье на пастбище;
Вороньи крики, что летят
Над стародавним кладбищем.
 
И в ясный день, в глухую ночь
Его храню, исследую,
Чтоб этот клад не сгинул прочь;
Чтоб трутнями не съеден был.

Ношу внутри живой души,
Как светоч-пламя вечное.
С ним от невежд в любой глуши
Спасенье обеспечено.

Живет с ним дум моих семья,
Рождая сны свободные...
Наследьем называю я
Свою Сторонку РОдную.

Янка Купала
1918

И ОРИГИНАЛ

СПАДЧЫНА

Ад прадзедаў спакон вякоў
Мне засталася спадчына;
Паміж сваіх і чужакоў
Яна мне ласкай матчынай.
 
Аб ёй мне баюць казкі-сны
Вясеннія праталіны,
І лесу шэлест верасны,
І ў полі дуб апалены.
 
Аб ёй мне будзіць успамін
На ліпе бусел клёкатам
І той стары амшалы тын,
Што лёг ля вёсак покатам;
 
І тое нуднае ягнят
Бляянне-зоў на пасьбішчы,
І крык вароніных грамад
На могілкавым кладзьбішчы.
 
І ў белы дзень, і ў чорну ноч
Я ўсцяж раблю агледзіны,
Ці гэты скарб не збрыў дзе проч,
Ці трутнем ён не з’едзены.
 
Нашу яго ў жывой душы,
Як вечны светач-полымя,
Што сярод цемры і глушы
Мне свеціць між вандоламі.
 
Жыве з ім дум маіх сям’я
І сніць з ім сны нязводныя...
Завецца ж спадчына мая
Ўсяго Старонкай Роднаю.
 
Янка Купала
1918

Художник Юзеф Хельмонский «Аисты»

ДАЛЕЕ

Янка Купала «Ты приди…»
http://stihi.ru/2020/07/07/5422