Крывавыя вусны жадалі падзякі.
Казалі, што разам усе спыняцца жахі.
І грозна крычалі, што нас падманулі,
Калі мы ўночы спакойна паснулі.
А мы, быццам зомбі, пакорна ківалі.
Мы хлусілі вуснам. Сябе ратавалі.
Мы используем файлы cookie для улучшения работы сайта. Оставаясь на сайте, вы соглашаетесь с условиями использования файлов cookies. Чтобы ознакомиться с Политикой обработки персональных данных и файлов cookie, нажмите здесь.