Гукi

Перевод на белорусский язык – Пётр Семинский
               

Праз сум па горадзе блукаў я
І чуў у сэрцы дзіўны стук.
Куды ішоў, не прыгадаю,
Быў слыху мілы кожны гук.

Я чуў шэпт лісця дзеда-клёну,
Што казытаў галінай дом,
Кот серэнаду для ўлюбёных   
Цягнуў для кошкі за акном.

А тая нешта варкатала,
Вусамі рухала ў журбе,
Чуў, як малая плакаць стала,
А мама ёй: «Люблю цябе...»

Як жвавыя вераб'яняткі
Дзяўблі скарыначку ўдваіх. 
Галубка як у промнях ранка
Каханне ўзгадвала на слых.

І чуўся ляск Старога моста*
Над Нёманам, нібыта код.
Купацца ў гуках мог я проста.
Так год за годам без маркот!

Пад транспартнае клекатанне
Я ў рыфмы здольваў сэнс абуць…
Я ненавіджу сум, маўчанне
І кошак, што нутро скрабуць!

__________

* Знікшая пасля рэстаўрацыі асаблівасць Старога маста ў горадзе
Гродна. Пры ўездзе на яго машыны наязджалі на металічныя
пласціны, якія прыкрывалі тэрмічныя швы. Пры гэтым яны
пранізліва ляскалі.



Русская версия этого произведения здесь:
http://stihi.ru/2016/09/14/4162