Калі буслы забудуць сьцюжу,
Што доўга цісне ў грудзях?
Ёй не па сілах толькі дужы,
Які ў небе, сэрцэ, на сцянах.
Што леса шэлест, што гарматы,
Ўсё роўна толькі для яго.
Атруты жах, як смак гарбаты,
Ён не спадар ні для каго.
Ну, а пакуль не горш, не лепш,
Ва ўспамінах клёкат ў поле.
У васільках спаткаюць ганьбу перш,
Ці крочыць дальш праз гэту долю?
Не горш, не лепш
© Copyright: Роман Котчик, 2021
Свидетельство о публикации №121043006918
Свидетельство о публикации №121043006918
Рецензии