Синеча вечнасцю абжыта

***

Сінеча вечнасцю абжыта.
Плыве з лагчын бязважкі сон.
Зямлі вячэрню служыць жыта,
Схіліўшы каласы ў паклон.

На кроснах промняў тчэ ўбранне
Зара згасаючаму дню.
І ноч пад полагам змяркання
Закалыхае цішыню.

Раздолле  вечнае, зямное,
Упадае ў ноч, бы ў забыццё,
Як гэта ў колас налітое
Каханнем поўнае жыццё.

Май, 1983


Рецензии

С 3 по 5 июля состоится Литературный фестиваль в Этномире. В программе – семинары известных поэтов и писателей, поэтический конкурс, посвященный Году единства народов России, книжная выставкая-ярмарка. Приглашаем принять участие →