Болеслав Лесьмян. Утопленник
В шёлковых токах овсяницы на поляне,
где лес вдруг уподобился лугу, столь явны,
надо же– странника призрачные останки,
весь этот мир опорхнувшего неустанно,
и вдруг возжелавшего в чёрном нетерпенье
духом изведать зелень– растеньем в растеньях.
Тотчас демон зелени вселесным повевом
охватил его, прикорнувшего под древом,
и ну его расцветов неуёмной спешкой,
и губ задыхавшихся тайно безнасмешкой,
и разрухой благовонных недовоплощений
манить его всё глубже в зелень– в опрощенье?!
Отчелодушиваясь цветочной основой,
мчал тот берегами миров иных, всё новых,
пока не нырнул в ягодраззвонкие жбаны,
в заморок папороти, в тишины курганы,
в безбелыйсвет заросли, в глухой беснепостук,
в метели шумов– рано, а вынырнул поздно–
и замертво живёт на поляне сто весен–
тенистый что лес в лесу– и обоим тесен.
перевод с польского Терджимана Кырымлы
Topielec
W zwiewnych nurtach kostrzewy, na lesnej polanie,
Gdzie sie las upodobnia lace niespodzianie,
Leza zwloki wedrowca, zbedne sobie zwloki.
Przewedrowal swiat caly z oblokow w obloki,
Az nagle w niecierpliwej zapragnal zalobie
Zwiedzic duchem na przelaj zielen sama w sobie.
Wowczas demon zieleni wszechlesnym powiewem
Ogarnal go, gdy w drodze przystanal pod drzewem,
I wabil nieustannych rozkwitow pospiechem,
I necil ust zdyszanych tajemnym bezsmiechem,
I czarowal zniszczota wonnych niedowcielen,
I kusil coraz glebiej — w te zielen, w te zielen!
A on biegl wybrzezami coraz innych swiatow,
Odczlowieczajac dusze i oddech wsrod kwiatow,
Az zabrnal w takich jagod rozdzwonione dzbany,
W taka zamrocz paproci, w takich cisz kurhany,
W taki bezswiat zarosli, w taki bezbrzask gluchy,
W takich szumow ostatnie kedys zawieruchy,
Ze lezy oto martwy w stu wiosen bezdeni,
Cienisty, jak bor w borze,– topielec zieleni.
Boleslaw Lesmian
Свидетельство о публикации №120111107265