Болеслав Лесьмян. Утопленник

Утопленник

В шёлковых токах овсяницы на поляне,
где лес вдруг уподобился лугу, столь явны,

надо же–  странника призрачные останки,
весь этот мир опорхнувшего неустанно,

и вдруг возжелавшего в чёрном нетерпенье
духом изведать зелень– растеньем в растеньях.

Тотчас демон зелени вселесным повевом
охватил его, прикорнувшего под древом,

и ну его расцветов неуёмной спешкой,
и губ задыхавшихся тайно безнасмешкой,

и разрухой благовонных недовоплощений
манить его всё глубже в зелень– в опрощенье?!

Отчелодушиваясь цветочной основой,
мчал тот берегами миров иных, всё новых,

пока не нырнул в ягодраззвонкие жбаны,
в заморок папороти, в тишины курганы,

в безбелыйсвет заросли, в глухой беснепостук,
 в метели шумов– рано, а вынырнул поздно–

и замертво живёт на поляне сто весен–
тенистый что лес в лесу– и обоим тесен.

перевод с польского Терджимана Кырымлы

Topielec

W zwiewnych nurtach kostrzewy, na lesnej polanie,
Gdzie sie las upodobnia lace niespodzianie,

Leza zwloki wedrowca, zbedne sobie zwloki.
Przewedrowal swiat caly z oblokow w obloki,

Az nagle w niecierpliwej zapragnal zalobie
Zwiedzic duchem na przelaj zielen sama w sobie.

Wowczas demon zieleni wszechlesnym powiewem
Ogarnal go, gdy w drodze przystanal pod drzewem,

I wabil nieustannych rozkwitow pospiechem,
I necil ust zdyszanych tajemnym bezsmiechem,

I czarowal zniszczota wonnych niedowcielen,
I kusil coraz glebiej — w te zielen, w te zielen!

A on biegl wybrzezami coraz innych swiatow,
Odczlowieczajac dusze i oddech wsrod kwiatow,

Az zabrnal w takich jagod rozdzwonione dzbany,
W taka zamrocz paproci, w takich cisz kurhany,

W taki bezswiat zarosli, w taki bezbrzask gluchy,
W takich szumow ostatnie kedys zawieruchy,

Ze lezy oto martwy w stu wiosen bezdeni,
Cienisty, jak bor w borze,– topielec zieleni.

Boleslaw Lesmian


Рецензии