Стихотворение К. Симонова Сын

Немалады ён быў, ды бравы,
І пад кулі ішоў без збораў,
Сам надладжваў пераправы –
Ні на крок ад сваіх сапёраў;

Ды загінуў пад самым Берлінам,
На апошнім на поле мінным,
Не даведаўся, што жанчына
Зацяжарыла яго сынам.

Засталася жонка ў Тамбове,
І другая ў палку сапёрным,
Што свяцілася ад любові,
Ў сорак першым, ад гора чорным;

Незалежнай была асобай,
Без загаду ў пачуццях чыстых.
Ды вайну ўсю прайшла з ім побач,
Смерці ўласнай не баючыся.

І нічога яна не хацела
Ад яго, ні аб чым не прасіла,
Ды ад куль ахінала целам,
З поля несла яго бяссільным.

І выходжвала начамі,
Не выпрошвала абацанняў
Ні разводзіцца, ні жаніцца,
Ні пісаць на яе завяшчанняў.

Не такою была прыгожай,
А ці гэтым вабіць паненка?
Ён не бачыў яе ў раскошных,
На заказ пашытых, сукенках.

А ўсё больш у кірзавых ботах,
З санітарнай сумкай з бінтамі,
На шляхах выйны незвыротных,
З цёплым позіркам між баямі.

Прыгажосць яе як убачыў?
Што сябе паводзіла смела?
Што ў каханні была удзячнай?
І людзей шкадаваць умела?

А як моцна яго любіла,
Праз любоў памнажала страты –
Гэта так. І сталася быллю.
Хоць і ён казаў, што жанаты.

Забірае жонка па росчырку
Сваю пенсію за нябожчыка;
Сын старэйшы працуе сам ужо,
І дачка нават год як замужам…

Ёсць жанчына яшчэ, каторая
Стала жонкаю франтавой.
І нічога, што ў свеце створана,
Не завешчана ёй адной.

Толькі ёй адной да хлапчыне,
Што жыве з душою расчыненай,
Што апрануты ёй без латак
На адну, медсястры, зарплату.

Чуе хлопец пра бацьку – з лішкам
Меў адвагі, быў добры самы.
Але прозвішча яго не піша
Ён на сшытках, набытых мамай.

Што карысці ў сястры і браце?
Ў дабрыні іх, што ёсць наўрад ці?
Падарункаў няхай не носяць,
Толькі маці хай не паносяць.

Даравання шукала, выйсця –
Перад некім, у чымсьці, калісьці…
І што людзі надзей не страцяць
Надаваць аплявух дзіцяці?

Не чапляйцеся! Сын Салдата
Мае права спакойна знаць,
Што загінуў на фронце тата,
Два разы паранена маць.

Над ложкам прыклеены роўненька
Здымак одарскай пераправы,
Дзе з ягоным бацькам, палкоўнікам,
Маці побач стаіць па праве.

Так жыве яна, незамужняя,
Сваю муку несці прымушана,
Адзінокая і знявечаная.
Рукі ёй пацалуй пры сустрэчы!