Нiколi не вернешся...

Спазаранку вые вецер
Над магiлкаю тваёй...
Днём пагожым сонца свецiць
Над прысыпанай зямлёй...

Толькi вецер калыхае
Стужку тую на крыжы.
Мабыць, ён яе кахае?
Хуткi час у даль бяжыць...

Дождж часамi палiвае
Той пясок,што над труной....
I душа твоя жывая
Зноу лятае над зямлёй...

Можа сны ты бачыш зноуку,
Там, дзе вецер, зоры, снег...
Ды не вымавiш нi слоука...
Смерць спынiла сэрца бег ...

Без цябе чамусьцi сумна,
Горка-горка на душы...
Аб табе у нашых думках
Памяць светлая ляжыць...   

2008 Сорокиной Юлии. Посмертно...


Рецензии