Зірну направа,
Зірну налева,
Скрозь шыюць справу,
І справа - Ева...
Бог зрабіў Хаіма.
Хоць бацька ягоны быў Суцін,
Але не суць у ім,
А ў тым, што Хаім намаляваў Еву,
І ў Хаіма, відаць, не было сумневу,
Каб яна нягайна
Звалася не Ганна з-пад Гайны,
Не Надзея, не Вера,
Якая не пралезе у дзьверы.
А жнівеньскай ранню
Хаім убачыў каханне
Жоўтае бяз скуры
У камеры абскуры;
То была Ева з вуліц Парыжу,
Што між грудзей
Ня носіць крыжу,
Бо яе крыж - Эйфеля Парыж.
І невядома чаго Хаім ад яе хацеў,
Ды толькі ў вочы глядзеў, глядзеў,
І маляваў сінім ды чорным,
Быццам ведаў,
Колькі яна незлічона
Спазнае бедаў.
Схрысціўшы далоні
Стаіць у палоне
Сымбалем дрэва
Суціна Ева.
Ева
© Copyright: Ген Жэстачайший, 2020
Свидетельство о публикации №120062201983
Свидетельство о публикации №120062201983
Рецензии