Тут у крывi карэннi дрэваў
I жвiр насычаны крывёй.
Зямля забiтых абагрэла
Сваiм цяплом i дабрынёй.
Тут не араў зямлю араты,
Не пiлавалi людзi лес.
Хавалi памяць Курапатaў:
Хавалi косткi, кулi, cтрэс...
Тут забiвалi самых лепшых:
Знiшчалi веру ў Беларусь.
Ды загучала праўда ў вершы
Якi, бы крыж, не прыбяруць.
У Курапатах -- боль народны
I праўды нашае мяжа.
I той, xто з ёй цяпер не згодны,
Зямлi дзядоў не паважаў.
За цяжкi грэх --- адказваць дзецям,
Адказваць тым, хто прамаўчаў.
У Курапатах стогне вецер
Па тых, хто здзек чынiць пачаў.
У Курапатах
© Copyright: Валерий Познякевич 2, 2019
Свидетельство о публикации №119103004951
Свидетельство о публикации №119103004951
Рецензии