Раз-два-три!

Нет отца у них
       достойного,
Ну и деда - так того
       уж вовсе!
Не с кем даже
       и поговорить.
Жизнь, казалась что
       бездонною,
Намекает, по-себе -
       на осень,
Будто прошагала:
       раз-два-три!


Рецензии