Скрозь сіта бяссонных і доўгіх начэй
Адмераю пройдзены некалі шлях,
Як тую вінілку ў секундах дыджэй,
Успомню ўсе выдыхі й кожны ўзмах.
На ўздыху глыбокім сябе ледзь злаўлю,
І складзены крылы, і хутка развязка.
Жыцця не цураўся, жыццё я люблю.
Цябе ж я кахаю! Прабач, калі ласка.
Калі ж нам адлічаны скончыцца час,
Ты ведай адно: за мяне не хвалюйся!
І нават пасля свет кахання не згасне,
Спакойна за нас я адтуль памалюся!
Скрозь сiта
© Copyright: Павел Литвинович, 2019
Свидетельство о публикации №119030309193
Свидетельство о публикации №119030309193
Рецензии
