Язмiн

Ад юнацтва ўстаюць успаміны
Праз люстэрка прабеглых гадоў,
Кветкі белыя й водар язміна,
У якім я ўтапіцца гатоў.

Побач ты, твае вусны і цела,
Міндалёвы мне пах той не змыць!
Ты са мною была напаўсмелай,
Я жадаў тваёй вільгаццю быць.

Ты, язміне, не скажаш нікому,
Як яна тваё лісце ірвала,
Як дзяўчына хлапцу маладому
Сваю Кветку сама аддавала...


Рецензии