«Опять поминальный приблизился час…
Я вижу, я слышу, я чувствую вас…»
Не жаждет отмщенья распятая плоть…
Чей подвиг – прощенье, тем движет господь…
Но... памяти дань... покаяния ждёт
Обретший скитанья великий народ...
Кровавой зарёю грозит г е н о ц и д:
Шуши'... Арарат… Аушвиц… Сумгаит…
Арцах... Газа–На'кба... Аллепо... Бейрут... –
Презренных убийц на века проклянут...
Суд божий грядёт...
Человеческий суд
Во имя Христа убиенные ждут…
Господи... что за мука такая – быть нами... что за изощрённая избранность, прочувствованная на себе каждым из поколений выживших не единожды вопреки, победивших множественно наперекор и кровоточащих хронически несмотря, ибо мир – константное договорняковое дерьмо, а мы – всё ещё слишком цивилизованы во времени, крайне невезучи в древнеродном пространстве, излишне дружелюбны в пришлопещерном окружении, фатально беспамятны в генетических инстинктах и суицидально разрознены во трагических обстоятельствах...
24 апреля – день
ПАМЯТИ ЖЕРТВ Г Е Н О Ц И Д А АРМЯН
...1894–1896–1909–1914–1915–1920... – в пришлокочевой ТУРЦИИ
ИСТОРИЧЕСКАЯ ЗАПАДНАЯ АРМЕНИЯ
...1920–1987–1988–1994... – в большевицкосозданном пришлокочевом АЗЕРБАЙДЖАНЕ:
Шуши,.. Сумгаит,.. Баку,.. Кировабад(Гандзак),.. Марага,.. Арцах (Карабах),.. Нахичеван...
ИСТОРИЧЕСКАЯ АРМЕНИЯ
...2016–2020–2023... и по сей день – в АРМЕНИИ–АРЦАХЕ
ИСТОРИЧЕСКАЯ АРМЕНИЯ
...1915... На берегу озера Нерсисян, в простеньком здании Газарапата герой принимал командующего союзными войсками – генерала Мильна: «Желаю угостить генерала – поднять бокал за победу и окончание войны... но... из угощений здесь – только вода... так выпьем же, генерал... и если Вам в том бокале почудится горечь – это слёзы... это... их... слёзы... – молвил Андраник, резко распахнув окно и указуя на бесчисленные тысячи некогда женщин и детей, чьи полуживые скелеты в лохмотьях вперемежку с множащимися трупами под палящим береговым солнцем являли душераздирающее зрелище... – Это, генерал, ваши союзники!» (из воспоминаний о полководце Андранике)
Всем миром пО локоть в крови армянской – всем долбанным мировым договорняком... и большое число соучастников с выборочной амнезией двойных стандартов не освобождает ни от поимённой ответственности и ни от поадресных последствий… ибо... «выбирая между войной и позором, мир снова выбрал позор – и получил войну»... мировую войну...
Миряне, так... кто следующий?
Ваш «Рим» падёт!
В гордынь скрещениях,
В свержениях святынь и прочее
Томятся демоны отмщений и
Возмездий лавры приурочены…
Твой выход, Господи...
И да минует нас чаша сия...
1894-1915-1920, 1987-1988-1994, 2016-2020-2023...
© Copyright: Алекс-Марица, 2018
Свидетельство о публикации №118042400333
Свидетельство о публикации №118042400333
Рецензии
Ասում են, թե... որ գյուղն ձեռքը զենք առավ՝ գորշ յաթաղանոնց բաժին չդառավ...
…ибо на страже великих цивилизаций дОлжно быть воинству великому…
«Этот огонь скорбит не по нам… наш древний род от мала до велика в ружьё покинул Арарат с последним патроном в числе последних повстанцев – отступая в героический Сардарапат, а не в скорбный Дер Дзор… и они должны были – во имя детей своих должны были… Там, в Сардарапате, – символ нашего мужества и величия, здесь – символ нашей скорби и бессилия… ятаганы звереют пред скорбью и отступают пред мужеством… помните об этом… не допустите… они вернутся… они выжидают… и нет в них ничего, окромя пещерной злобы и животной ненависти – к нам…» – в своё единственной стояние у алтаря пророчески хмурилась в вечный огонь воспоминаний своих детских седовласая дочь араратских повстанцев–фида'й, словно в стремлении уберечь прижимая к груди бесценное – нас…
Бабушка… мец майрик… они вернулись… мы допустили…
...1915...
ՓԱՌՔ մկրտված արնով հողին…
ԱՆԵԾՔ չար գործ մտածողին…
ԱՄՈԹ չարին աջակցողին…
Դարդ ու դարման անապաստան...
Սպանդ... կոտորած... ԵՂԵՌՆաստան…
Իմ ազգ... իմ վիշտ... ի՜մ Հայաստան...
...1988... ...2016...
«Պարե՜ց Շուշին*՝ ու ողջ աշխարհն հիացավ,
Պարե՜ց Շուշին*՝ ու ողջ աշխարհն հասկացավ,
Որ պար չէ սա, այլ մի երկրի քաջ պատմություն,
Ուր գոյությունն* անգամ ունի հպարտություն,
Եվ չի հաղթի ոչինչ այն հին ժողովրդին,
Որ այս ջանքով ու այս կամքով կռվել* գիտի…»
Բազմաչարչար… բազմահանճար… բազմահաղթած…
Ո՞վ պառակտեց զավակներիդ շունչն մոլորված,
Ում բազուկներն փայլատակում էին «Ղա՛րա՛բա՛ղ»,
Որն «Հայաստա՜ն, Մայ՜ր» տենչալով այրվեց Արցախ...
Զարթնի՜ր, զարկի՜ր… մուրազ ունես կատարելու՝
Վրեժ ունես յաթաղանին հատուցելու...
Հ ա՜յ ա՜դ ա՜ր ձ ի՜ր… որ ազգովի միաձուլվես
Եվ հաղթական Մասիս լեռան լանջին պարես...
Մ ղ ձ ա վ ա՜ն ջ … անվերջանալի՜… անծայրածի՜ր մ ղ ձ ա վ ա ն ջ …
Поколения замученных… растерзанных… расстрелянных… непостижимо-юных и отданных на заклание… денно и нощно кровоточащих в окаянное «до и после» покаянного подсознания разноголосым эхом навязчивой мольбы… денно и нощно… денно и нощно:
«…Թող ո՛չ մի զոհ չպահանջվի ինձնից բացի,
Ուրիշ ոտքեր կախաղանին թող մոտ չգան.
Եվ թող տեսնեն ի՛մ աչքերի մեջ կախվածի,
Իմ բո՛րբ երկիր, լուսապսակ քո ապագան…»
Неотомщённый подвиг мужества… Сакральная манаа предательства… Абсолютное зло с попустительства… пещерное зло… с претензиями на «национальность» и «вероисповедание»…
Մ ղ ձ ա վ ա՜ն ջ … անվերջանալի՜… անծայրածի՜ր մ ղ ձ ա վ ա ն ջ …
Алекс-Марица 24.04.2026 19:48 • Заявить о нарушении
…ибо на страже великих цивилизаций дОлжно быть воинству великому…
«Этот огонь скорбит не по нам… наш древний род от мала до велика в ружьё покинул Арарат с последним патроном в числе последних повстанцев – отступая в героический Сардарапат, а не в скорбный Дер Дзор… и они должны были – во имя детей своих должны были… Там, в Сардарапате, – символ нашего мужества и величия, здесь – символ нашей скорби и бессилия… ятаганы звереют пред скорбью и отступают пред мужеством… помните об этом… не допустите… они вернутся… они выжидают… и нет в них ничего, окромя пещерной злобы и животной ненависти – к нам…» – в своё единственной стояние у алтаря пророчески хмурилась в вечный огонь воспоминаний своих детских седовласая дочь араратских повстанцев–фида'й, словно в стремлении уберечь прижимая к груди бесценное – нас…
Бабушка… мец майрик… они вернулись… мы допустили…
...1915...
ՓԱՌՔ մկրտված արնով հողին…
ԱՆԵԾՔ չար գործ մտածողին…
ԱՄՈԹ չարին աջակցողին…
Դարդ ու դարման անապաստան...
Սպանդ... կոտորած... ԵՂԵՌՆաստան…
Իմ ազգ... իմ վիշտ... ի՜մ Հայաստան...
...1988... ...2016...
«Պարե՜ց Շուշին*՝ ու ողջ աշխարհն հիացավ,
Պարե՜ց Շուշին*՝ ու ողջ աշխարհն հասկացավ,
Որ պար չէ սա, այլ մի երկրի քաջ պատմություն,
Ուր գոյությունն* անգամ ունի հպարտություն,
Եվ չի հաղթի ոչինչ այն հին ժողովրդին,
Որ այս ջանքով ու այս կամքով կռվել* գիտի…»
Բազմաչարչար… բազմահանճար… բազմահաղթած…
Ո՞վ պառակտեց զավակներիդ շունչն մոլորված,
Ում բազուկներն փայլատակում էին «Ղա՛րա՛բա՛ղ»,
Որն «Հայաստա՜ն, Մայ՜ր» տենչալով այրվեց Արցախ...
Զարթնի՜ր, զարկի՜ր… մուրազ ունես կատարելու՝
Վրեժ ունես յաթաղանին հատուցելու...
Հ ա՜յ ա՜դ ա՜ր ձ ի՜ր… որ ազգովի միաձուլվես
Եվ հաղթական Մասիս լեռան լանջին պարես...
Մ ղ ձ ա վ ա՜ն ջ … անվերջանալի՜… անծայրածի՜ր մ ղ ձ ա վ ա ն ջ …
Поколения замученных… растерзанных… расстрелянных… непостижимо-юных и отданных на заклание… денно и нощно кровоточащих в окаянное «до и после» покаянного подсознания разноголосым эхом навязчивой мольбы… денно и нощно… денно и нощно:
«…Թող ո՛չ մի զոհ չպահանջվի ինձնից բացի,
Ուրիշ ոտքեր կախաղանին թող մոտ չգան.
Եվ թող տեսնեն ի՛մ աչքերի մեջ կախվածի,
Իմ բո՛րբ երկիր, լուսապսակ քո ապագան…»
Неотомщённый подвиг мужества… Сакральная манаа предательства… Абсолютное зло с попустительства… пещерное зло… с претензиями на «национальность» и «вероисповедание»…
Մ ղ ձ ա վ ա՜ն ջ … անվերջանալի՜… անծայրածի՜ր մ ղ ձ ա վ ա ն ջ …
Алекс-Марица 24.04.2026 19:48 • Заявить о нарушении
...27.09.2020–09.11.2020...
Ո՞վ պարտվեց…ե՞ս պարտվեցի… փառք ու պատվով հավերժացա…
Հայրենիքիս հող ու հացին մարմարաժայռ զորք քարացա…
Արարատիս սրբագրերում աստվածացա արցախաբար,
Յաթաղանաց ճակատներուն թրագրելով՝
«ՀԱՅՈ՜Ց ԱՇԽԱ՜ՐՀ»…
Ես՝ հաղթեցի՜… դու՜ք պարտվեցիք… թև ու թիկունք ինձ ուրացաք…
Օտարացաք… պառակտվեցիք… պաշտոններիդ գերին դարձաք…
Անդրանիկներ մատաղեցիք ու Նժդեհներ չկայացաք…
Ի՞նչ կորցրեցիք, գիտակցեցի՞ք… մենք՝ զոհվեցինք, դուք՝ որբացաք…
Դու՜ք որբացա՜ք… ու… հաշտվեցիք… ու, ազգովի մոլորված,
Սերունդներիդ կտակեցիք նոր պատերազմ… կոտորած…
Ազգ ու բանակ թալանելով՝ օտարերկրյա բանակին
(Հազարամյա հող հանձնելով) հանձն-իք հույսի բանալին…
Հիմա էլ, թե ի՞նչ եք տոնում՝ եղեռններիդ նո՞ր տարի…
Երեք տասնյակ տարի անկում ի պարտությու՞ն հայերիդ…
Ի՜մ ժողովուրդ… քո արծվածին սրբածոցից փառապանծ
Ո՞նց գոյացան, ո՞նց ծնվեցին այսքա՜ն հայեր թրքացած,
Ուրանալով հօգուտ ոչինչ հող ու երկինք խաչատար…
Ոչխարների «արքան»՝ կարիճ… առյուծներիս «արքան»՝ ոչխար…
Ես… զոհվեցի… մատաղելիս ձեզ իմ վերջին հորովելն.
«Առյուծաբար պաշտպանվելիս՝ երբեք ոչինչ չենք կորցրել…»
Ե ս… հ ա ղ թ ե ց ի… աստվա՛ծ վկա… եթե կռվեինք հայաբար՝
Մե՜նք կհաղթեինք… պարտվել չկա՛… քանի դեռ կանք…
ՀԱՅՈՑ ԱՇԽԱՐՀ
...06.01.2021...
Հայր մեր... փրկեա՜ ազգն հայոց երրորդությամբ Քո սրբոց...
Զավակներուս զորքը լույսո մատաղվեցավ Քո հույսով…
Կոտորվեցավ – որբացավ իմ ժողովուրդն Քեզ ընծա
Խաղաղության պատրանքով… Սու՜րբ... եղիցին կա՜մքը Քո՝
Օրհնեա՜ ոգով անսասան… պատժեա՜ ոսոխ ու վասակ…
Ու բժշկեա՜ ամենոց լույս, հույս, հավատքն...
ԱԶԳ ՀԱՅՈՑ
...27.09.2022...
Լրբաշխարհի հե՜րն անիծած առ ու ծախ…
Ու՞ր էիր, Աստված… ու՞ր ես, Աստված…
անԱրցախ, անԱրարատ լեռնաշխարհիս արնոցի
Զանգը զուր է…
Մուրազներիս հայածին մ ա՜տ ա՜ղ ե՜ց ի՜ն…
Մեր ու մանուկ… ժամ ու կաց…
Ու՞ր էիր, Աստված… ու՞ր ես, Աստված ողորմած…
Մին ծնկաչոք աղոթք կանիմ – մին՝ բողոք…
Ամենազո՜ր… հոգու՜դ մեռնիմ անողոք…
Մի՜ արասցե աշխարհածախ կոտորած…
Հա՜յր... փրկեսցե՜ եղեռնյածիս… պառակտված
Զավակներիս՝ միասնություն անսասան…
Խաղաղ երկինք՝ հ ր ե շ տ ա կ ն ե ր ի ս…
ՀԱՅԱՍՏԱՆ
...19.09.2023...
Տե՜ր... ողորմյա՜... ու՞ր էիր, փրկիչ Ղազանչեցոց սրբապղծված...
Հավեռժության ճիչը դահիճ եկեղեցոց քո խաչված
Առյուծներուդ սու՜գն է սգում... խաչագողի ցեղը վկա՝
Հայակորուստ Դադիվանքում քեզ աղոթող ազգ չկա...
Ամարասիս մեծն հանճարի աստվածագիր սուրբ լեզուն
Գանձասարիս լույս տաճարում հավերժ լալկվեց ու բազում
Մատաղվեցավ՝ աղերսելով Քո սրբերին, ի՜մ Աստված,
Աշխարհածախ եղեռնվելով քոչվորներին անիծված…
«Լրբաշխարհում կռի՜վն է տիրում… չա՜րն է տիրում պատմավերք…
Խաղաղության Ավարայրում պատերազմի՜ պատրաստվեք...» –
Հառաչում էին արյունաքամ զավակներս դյուցազուն…
Ոչ ցեղասպան աշխարհն եկավ... ոչ հայությունն... ոչ էլ Դուն...
Ողբա՜մ զքեզ, Հայոց աշխարհ, ողբա՜մ զքեզ, վեհագոյն*…
Զանգը զուր է… կյանքը՝ պայքար…
Սու՜րբ... եղիցյա՞՜վ կամքը Քո…
Մեծ Եղեռնյաց խաչհամբույրիս ցավի բաժակն բարբարոս
Անմահացավ… հայասներիս՝ փառք ու պատիվ… ու... ափսոս...
Հազա՜ր ափսոս զավակներիս... բարուրներիս որբացած...
Հազարամյա բազուկներիս՝ խաղաղությամբ գինովցած...
Փա՜ռք հավիտյան հերոսներիդ... աստվածագիր լեռներուդ...
Սուգը սրտում սուրբ մայրերիդ...
փա՜ռք... ու... ափսոս... ի՜մ ժողովուրդ...
Алекс-Марица 24.04.2026 21:47 Заявить о нарушении
Ո՞վ պարտվեց…ե՞ս պարտվեցի… փառք ու պատվով հավերժացա…
Հայրենիքիս հող ու հացին մարմարաժայռ զորք քարացա…
Արարատիս սրբագրերում աստվածացա արցախաբար,
Յաթաղանաց ճակատներուն թրագրելով՝
«ՀԱՅՈ՜Ց ԱՇԽԱ՜ՐՀ»…
Ես՝ հաղթեցի՜… դու՜ք պարտվեցիք… թև ու թիկունք ինձ ուրացաք…
Օտարացաք… պառակտվեցիք… պաշտոններիդ գերին դարձաք…
Անդրանիկներ մատաղեցիք ու Նժդեհներ չկայացաք…
Ի՞նչ կորցրեցիք, գիտակցեցի՞ք… մենք՝ զոհվեցինք, դուք՝ որբացաք…
Դու՜ք որբացա՜ք… ու… հաշտվեցիք… ու, ազգովի մոլորված,
Սերունդներիդ կտակեցիք նոր պատերազմ… կոտորած…
Ազգ ու բանակ թալանելով՝ օտարերկրյա բանակին
(Հազարամյա հող հանձնելով) հանձն-իք հույսի բանալին…
Հիմա էլ, թե ի՞նչ եք տոնում՝ եղեռններիդ նո՞ր տարի…
Երեք տասնյակ տարի անկում ի պարտությու՞ն հայերիդ…
Ի՜մ ժողովուրդ… քո արծվածին սրբածոցից փառապանծ
Ո՞նց գոյացան, ո՞նց ծնվեցին այսքա՜ն հայեր թրքացած,
Ուրանալով հօգուտ ոչինչ հող ու երկինք խաչատար…
Ոչխարների «արքան»՝ կարիճ… առյուծներիս «արքան»՝ ոչխար…
Ես… զոհվեցի… մատաղելիս ձեզ իմ վերջին հորովելն.
«Առյուծաբար պաշտպանվելիս՝ երբեք ոչինչ չենք կորցրել…»
Ե ս… հ ա ղ թ ե ց ի… աստվա՛ծ վկա… եթե կռվեինք հայաբար՝
Մե՜նք կհաղթեինք… պարտվել չկա՛… քանի դեռ կանք…
ՀԱՅՈՑ ԱՇԽԱՐՀ
...06.01.2021...
Հայր մեր... փրկեա՜ ազգն հայոց երրորդությամբ Քո սրբոց...
Զավակներուս զորքը լույսո մատաղվեցավ Քո հույսով…
Կոտորվեցավ – որբացավ իմ ժողովուրդն Քեզ ընծա
Խաղաղության պատրանքով… Սու՜րբ... եղիցին կա՜մքը Քո՝
Օրհնեա՜ ոգով անսասան… պատժեա՜ ոսոխ ու վասակ…
Ու բժշկեա՜ ամենոց լույս, հույս, հավատքն...
ԱԶԳ ՀԱՅՈՑ
...27.09.2022...
Լրբաշխարհի հե՜րն անիծած առ ու ծախ…
Ու՞ր էիր, Աստված… ու՞ր ես, Աստված…
անԱրցախ, անԱրարատ լեռնաշխարհիս արնոցի
Զանգը զուր է…
Մուրազներիս հայածին մ ա՜տ ա՜ղ ե՜ց ի՜ն…
Մեր ու մանուկ… ժամ ու կաց…
Ու՞ր էիր, Աստված… ու՞ր ես, Աստված ողորմած…
Մին ծնկաչոք աղոթք կանիմ – մին՝ բողոք…
Ամենազո՜ր… հոգու՜դ մեռնիմ անողոք…
Մի՜ արասցե աշխարհածախ կոտորած…
Հա՜յր... փրկեսցե՜ եղեռնյածիս… պառակտված
Զավակներիս՝ միասնություն անսասան…
Խաղաղ երկինք՝ հ ր ե շ տ ա կ ն ե ր ի ս…
ՀԱՅԱՍՏԱՆ
...19.09.2023...
Տե՜ր... ողորմյա՜... ու՞ր էիր, փրկիչ Ղազանչեցոց սրբապղծված...
Հավեռժության ճիչը դահիճ եկեղեցոց քո խաչված
Առյուծներուդ սու՜գն է սգում... խաչագողի ցեղը վկա՝
Հայակորուստ Դադիվանքում քեզ աղոթող ազգ չկա...
Ամարասիս մեծն հանճարի աստվածագիր սուրբ լեզուն
Գանձասարիս լույս տաճարում հավերժ լալկվեց ու բազում
Մատաղվեցավ՝ աղերսելով Քո սրբերին, ի՜մ Աստված,
Աշխարհածախ եղեռնվելով քոչվորներին անիծված…
«Լրբաշխարհում կռի՜վն է տիրում… չա՜րն է տիրում պատմավերք…
Խաղաղության Ավարայրում պատերազմի՜ պատրաստվեք...» –
Հառաչում էին արյունաքամ զավակներս դյուցազուն…
Ոչ ցեղասպան աշխարհն եկավ... ոչ հայությունն... ոչ էլ Դուն...
Ողբա՜մ զքեզ, Հայոց աշխարհ, ողբա՜մ զքեզ, վեհագոյն*…
Զանգը զուր է… կյանքը՝ պայքար…
Սու՜րբ... եղիցյա՞՜վ կամքը Քո…
Մեծ Եղեռնյաց խաչհամբույրիս ցավի բաժակն բարբարոս
Անմահացավ… հայասներիս՝ փառք ու պատիվ… ու... ափսոս...
Հազա՜ր ափսոս զավակներիս... բարուրներիս որբացած...
Հազարամյա բազուկներիս՝ խաղաղությամբ գինովցած...
Փա՜ռք հավիտյան հերոսներիդ... աստվածագիր լեռներուդ...
Սուգը սրտում սուրբ մայրերիդ...
փա՜ռք... ու... ափսոս... ի՜մ ժողովուրդ...
Алекс-Марица 24.04.2026 21:47 Заявить о нарушении
...2025...
Դե ե՜կ, Վարդապե՛տ,
Ու մի՛ խենթանա...
Ազգն անԱրարատ-անԱրցախ կենա՝
Ժամն եղեռնյաճիչ զա՞նգ չդողանջի…
Մի մատաղ սերունդ ազգազոհ հանգչի
Ու հավերժանա ազգովի լքվա՞ծ…
Վա՜յ, դլե յաման… վա՜յ, դլե Աստված…
Վա՜յ, յաման աշխարհ… դարերի՜ յաման…
Ավրահամի հոտն սևցավ յաթաղան…
Դավաճան–չարչի երկրիս տիրացան…
Ու
այրվե՜ց…
այրվե՜ց…
Զանգեզու՜ր…
Արցա՜խ…
Սևանա լեռնե՜ր…
լանջե՜ր Ոսկեպար…
Սենց ուրախ Դեր Զոր դարերում չկա՜ր…
Զանգը զու՜ր է… զու՜ր երկրում Ադանա…
Դե ե՜կ, Ժողովուրդ,
Ու մի՛ խենթանա…
*
«Դե, ե՜կ, Վարդապե՛տ, մի՛ խելագարվիր...
Դե, եթե մայր ես, եկ, մի ցնորվիր.
– Արյան դեմ՝ թանա՞ք…
Սրի դեմ՝ գրի՞չ…
Խաչված Պատարա՞գ…*
Ա՜մենափրկիչ…*
Տէ՜ր… ողորմեա՜… խաղաղությո՜ւն...
– Ո՛վ արդարություն,
Թող որ ես թքեմ ճակատին քո բաց, –
Գոչել էր մեկը քարերով ջարդված…
Հայաստան կոչված անհայ աշխարհում,
Կարինում, Մուշում, Արցախում*, Վանում
Մի ո՜ղջ ժողովուրդ մեկ–մեկ թրատվեց…
Մի ամբո՜ղջ անտառ արմատից հատվեց...
Մի ո՜ղջ ժողովուրդ՝
Բնի՛կ,
Տեղական
Մազ մնաց դառնար թղթե տեղեկանք…
Ու աշխարհն* նորից այնտեղ է հասել,
Որ ժառանգներին Կարմիր սուլթանի
Դասեր է տալիս՝
Եղեռնի՜ դասեր,
Դասեր նախճիրի՛, բարբարոսությա՛ն,
Իրեն պահելով դերը …բոզության…
Ողջ աշխարհում՝
Մահ ու արյուն,
Հո՜ւր ու հրդեհ,
Մարտե՛ր,
Ջարդե՛ր,
Արնակոլոլ հազա՜ր սրտեր…
Մեզ էլ չաջողվեց ոչ միայն նորից
Շտկել վեցդարյա ցողունը մեր կոր,
Այլ բարբարոսի նույն դաժան ձեռքով
Ցողունն այս անգամ արմատից հատվեց.
Հայկական հարցից թուրքիան ազատվեց
Հայաստան երկրում հայ չթողնելու մի ահեղ ելքով…
Մինչդեռ մեր Հայոց* լեռներն կուսական
Մատնե՜ր են տենչում՝
Հայի տա՛ք մատներ,
Որ հպվե՛ն իրենց,
Իրենց գուրգուրե՛ն,
Իրենց ունենա՛ն...
Ու դեռ կան հայեր,
Որ հավատում են աստծո գոյությա՞նն…
Ու արդարությա՞նն…
Կյանքում կան բաներ, որոնք չե՜ն ներվում…
Կյանքում կան քարեր*, որոնք չե՜ն քերվում՝
Ինչպես չի քերվում արյունը սրտից
Ու կարմիր վարդից Վանա վերքերի,
Սեպագիր դարձած ժայռաքարերից
Ձեռքի հետքերը Հայոց հայրերի…*
Դարերով հնչող «Հայաստան» բառի
Բոլո՜ր տառերը,
Նրա ապագան,
Մշահոտ ներկան,
Մատենադարանն Մեսրոպ-Մաշտոցյան
Եվ մինչև անգամ անցած դարերը…
Գերեվար լեռներն՝ Արցախից*–Զեյթուն...
Մեր Անլռելի՜ զանգակատուն...
Պարզապես… մեր բախտն ուրիշ է եղել…
Պարզապես մեզ մահն էր սիրահարվել…
Իսկ մենք ինքնակամ նրան չէինք տրվել…
Պարզապես Դավիթն այստեղ է կռվել…
Պարզապես Նարեկն այստեղ է գրվել…
Պարզապես գիտենք ժայռից վանք կերտել…
Բայց մե՛զ էլ գիտենք –
Մեզ Հա՜յ են ասում…
Մենք մեզ ոչ ոքից չենք գերադասում…
Պարզապես մենք էլ պիտի ընդունենք‚
Որ մեր իսկության դարեդար կյանքում‚*
ԵՐԲ ԵՂԵԼ ԵՆՔ ՇԱ՛Տ Ու ԵՂԵԼ ԿԱՆԳՈւ՛Ն,
Միայն մե՜նք ու մե՛նք Արարատ ՈւՆԷԻՆՔ…
Վա՜ն…*
Կիլիկիա՜…*
Աղթամա՜ր…*
Արցա՜խ…*
Կա՜րս…*
Անի՜…*
Արա՜քս…*
Է՜հ, լա՛ո, մատա՜ղ...»
Эпиграф – от Алекс-Марица к весьма вольному и весьма краткому изложению поэмы П.Севака «Անլռելի զանգակատուն» и «Քիչ ենք, բայց հայ ենք»…
Политизировать, глобализировать и себяизировать в зеркало… ибо…
«Լավ է կույր աչոք քան կույր մտոք»
Алекс-Марица 24.04.2026 21:51 Заявить о нарушении
Դե ե՜կ, Վարդապե՛տ,
Ու մի՛ խենթանա...
Ազգն անԱրարատ-անԱրցախ կենա՝
Ժամն եղեռնյաճիչ զա՞նգ չդողանջի…
Մի մատաղ սերունդ ազգազոհ հանգչի
Ու հավերժանա ազգովի լքվա՞ծ…
Վա՜յ, դլե յաման… վա՜յ, դլե Աստված…
Վա՜յ, յաման աշխարհ… դարերի՜ յաման…
Ավրահամի հոտն սևցավ յաթաղան…
Դավաճան–չարչի երկրիս տիրացան…
Ու
այրվե՜ց…
այրվե՜ց…
Զանգեզու՜ր…
Արցա՜խ…
Սևանա լեռնե՜ր…
լանջե՜ր Ոսկեպար…
Սենց ուրախ Դեր Զոր դարերում չկա՜ր…
Զանգը զու՜ր է… զու՜ր երկրում Ադանա…
Դե ե՜կ, Ժողովուրդ,
Ու մի՛ խենթանա…
*
«Դե, ե՜կ, Վարդապե՛տ, մի՛ խելագարվիր...
Դե, եթե մայր ես, եկ, մի ցնորվիր.
– Արյան դեմ՝ թանա՞ք…
Սրի դեմ՝ գրի՞չ…
Խաչված Պատարա՞գ…*
Ա՜մենափրկիչ…*
Տէ՜ր… ողորմեա՜… խաղաղությո՜ւն...
– Ո՛վ արդարություն,
Թող որ ես թքեմ ճակատին քո բաց, –
Գոչել էր մեկը քարերով ջարդված…
Հայաստան կոչված անհայ աշխարհում,
Կարինում, Մուշում, Արցախում*, Վանում
Մի ո՜ղջ ժողովուրդ մեկ–մեկ թրատվեց…
Մի ամբո՜ղջ անտառ արմատից հատվեց...
Մի ո՜ղջ ժողովուրդ՝
Բնի՛կ,
Տեղական
Մազ մնաց դառնար թղթե տեղեկանք…
Ու աշխարհն* նորից այնտեղ է հասել,
Որ ժառանգներին Կարմիր սուլթանի
Դասեր է տալիս՝
Եղեռնի՜ դասեր,
Դասեր նախճիրի՛, բարբարոսությա՛ն,
Իրեն պահելով դերը …բոզության…
Ողջ աշխարհում՝
Մահ ու արյուն,
Հո՜ւր ու հրդեհ,
Մարտե՛ր,
Ջարդե՛ր,
Արնակոլոլ հազա՜ր սրտեր…
Մեզ էլ չաջողվեց ոչ միայն նորից
Շտկել վեցդարյա ցողունը մեր կոր,
Այլ բարբարոսի նույն դաժան ձեռքով
Ցողունն այս անգամ արմատից հատվեց.
Հայկական հարցից թուրքիան ազատվեց
Հայաստան երկրում հայ չթողնելու մի ահեղ ելքով…
Մինչդեռ մեր Հայոց* լեռներն կուսական
Մատնե՜ր են տենչում՝
Հայի տա՛ք մատներ,
Որ հպվե՛ն իրենց,
Իրենց գուրգուրե՛ն,
Իրենց ունենա՛ն...
Ու դեռ կան հայեր,
Որ հավատում են աստծո գոյությա՞նն…
Ու արդարությա՞նն…
Կյանքում կան բաներ, որոնք չե՜ն ներվում…
Կյանքում կան քարեր*, որոնք չե՜ն քերվում՝
Ինչպես չի քերվում արյունը սրտից
Ու կարմիր վարդից Վանա վերքերի,
Սեպագիր դարձած ժայռաքարերից
Ձեռքի հետքերը Հայոց հայրերի…*
Դարերով հնչող «Հայաստան» բառի
Բոլո՜ր տառերը,
Նրա ապագան,
Մշահոտ ներկան,
Մատենադարանն Մեսրոպ-Մաշտոցյան
Եվ մինչև անգամ անցած դարերը…
Գերեվար լեռներն՝ Արցախից*–Զեյթուն...
Մեր Անլռելի՜ զանգակատուն...
Պարզապես… մեր բախտն ուրիշ է եղել…
Պարզապես մեզ մահն էր սիրահարվել…
Իսկ մենք ինքնակամ նրան չէինք տրվել…
Պարզապես Դավիթն այստեղ է կռվել…
Պարզապես Նարեկն այստեղ է գրվել…
Պարզապես գիտենք ժայռից վանք կերտել…
Բայց մե՛զ էլ գիտենք –
Մեզ Հա՜յ են ասում…
Մենք մեզ ոչ ոքից չենք գերադասում…
Պարզապես մենք էլ պիտի ընդունենք‚
Որ մեր իսկության դարեդար կյանքում‚*
ԵՐԲ ԵՂԵԼ ԵՆՔ ՇԱ՛Տ Ու ԵՂԵԼ ԿԱՆԳՈւ՛Ն,
Միայն մե՜նք ու մե՛նք Արարատ ՈւՆԷԻՆՔ…
Վա՜ն…*
Կիլիկիա՜…*
Աղթամա՜ր…*
Արցա՜խ…*
Կա՜րս…*
Անի՜…*
Արա՜քս…*
Է՜հ, լա՛ո, մատա՜ղ...»
Эпиграф – от Алекс-Марица к весьма вольному и весьма краткому изложению поэмы П.Севака «Անլռելի զանգակատուն» и «Քիչ ենք, բայց հայ ենք»…
Политизировать, глобализировать и себяизировать в зеркало… ибо…
«Լավ է կույր աչոք քան կույր մտոք»
Алекс-Марица 24.04.2026 21:51 Заявить о нарушении
Գող լափաման... պիղծ... անաստված... բազմատասնյակ աստծո տարի
Թալանում ես հաղթանակած հացն ու արյունն հայ զինվորի...
Խիղճդ կորցրած նաֆթ ու ծախից անաղուհաց թրքի ճորտ,
Ի՞նչ կտանես փուչ աշխարհից բացի անեծք ու ամոթ...
*
Ամոթ ձեզի, հազար ամոթ,
Որ զենք չունիք ձեր ձեռքին...
Ձեր եղբորը կռվի դաշտում
Տապալում էր թշնամին...
Այսքանը…
Алекс-Марица 24.04.2026 21:52 Заявить о нарушении
Թալանում ես հաղթանակած հացն ու արյունն հայ զինվորի...
Խիղճդ կորցրած նաֆթ ու ծախից անաղուհաց թրքի ճորտ,
Ի՞նչ կտանես փուչ աշխարհից բացի անեծք ու ամոթ...
*
Ամոթ ձեզի, հազար ամոթ,
Որ զենք չունիք ձեր ձեռքին...
Ձեր եղբորը կռվի դաշտում
Տապալում էր թշնամին...
Այսքանը…
Алекс-Марица 24.04.2026 21:52 Заявить о нарушении