Я гляджу ў люстэрка вялікай вады,
Што ў весну прынесла з сабою рака,
Бачу там пранікнёна былыя гады:
Тут былі, пранясліся, не ўтрымала рука.
Так хачу я за імі ўслед прыпусціць,
У вясновую плынь з галавой акунуцца,
Каб злавіць іх і тут жа вярнуцца прасіць,
А пасля ў абдымку ціха з імі прачнуцца.
Толькі ведаю я, што за тым бальшаком
Іх схавала глыбока рачная віхура.
Толькі сэрца сумуе, толькі памяці ком...
Вось такая мая, выбачайце, натура.
Люстэрка маiх гадоу
© Copyright: Павел Литвинович, 2018
Свидетельство о публикации №118040503389
Свидетельство о публикации №118040503389
Рецензии