Памяць пра брата

          Браточак Паулік- хлопец здатны.
          І да навукі быу прыдатны.
          Любіу абмеркаваць усе рэчы,
          Чым вызывау людскія спрэчкі.
             То ен палітыку зграбуе,
             Або кабету пацалуе...
             На усе была свая прычына...
             Жыцце такое у хлапчыны.
        Прыдбау сыночка ен і дочку.
        Жылле сямейнае у садочку.
        Яго і песціу ен і гладзіу.
        З Галінай-жонкай добра ладзіу.
            Жыу добра, падрасталі дзеткі.
            Усе цвіло, як у садзе кветкі.
            Сыночка у армію узялі
            І дочку замуж аддалі.
      Праз некаторую часіну
     Святлана нарадзіла сына.
       Унучак ладненькі і спрытны,
     Такі хлапчук увішны, відны.
          Вось гэта радасць, радасць у хаце
          Бо прадаужэнне у дзіцяці!
     Ды лес у хлопца стау благі.
     Жыцце узяло яго у цугі:
     Сваю крывінку пахавау.
     -Прадоужыць прозвішча няма каму- сказау.
              Вось гэта думка так прыстала,
              Што усе жыцце яму зламала.
     Жыу добры чалавек на свеце...
     Яго усе помняць людзі, дзеці.
     Унучак Жэнька набывае веды
     І ен прадоужыць справу дзеда!