Табе я некалi шаптаў
Душы ўзрушанай мары;
Я бедны быў - ты не гнаў,
Ты не спаслаў цiшком кары.
Ты з лёсам памiрыў мяне,
З уладай няўтаймаванай жарсцi;
Так, жывiў; вось шчасце мне,
Людзей і позiрк зноўку лашчыць.
Натхненне па маёй жальбе
Святой гары святлом сыходзiць.
Ды ведай: належаць табе
Вянец, і ўсё, што скарбам носяць!..
(1814~1841)
М. Ю. Лермонтов. Прысвячэнне
© Copyright: Виктор Шатило, 2018
Свидетельство о публикации №118021504958
Свидетельство о публикации №118021504958
Рецензии