Вечарам некуды сум адлятае.
Зноў не вярнуцца пад ранак яму...
Хай ён у бездані ціха знікае,
Тлум твой жыццёвы яму я здыму!
Я ад цябе забяру ўсю трывогу
І ўсю разгубленасць у гэтым жыцці!
Дай жа мне права прыйсці на падмогу,
Дай мне магчымасць з табою ісці!
У эгаізме, такім адмысловым,
Ведай, не ўздымеш вышэй галаву,
Толькі ў пакуты зноў кінешся новыя!
Я не прашу, я з жальбою раву!
Будзь жа ты проста лагоднай дзяўчынай,
Будзь ты ласкАваю жонкай, каханкай!
Стань зноў такой жа бліскучай жанчынай,
Што я ўбачыў у леташнім ранку!
Я заклінаю: не інач ты нічога!
Памятай, што я кахаю цябе!
Ведай, святла не бывае шмат-многа!
Ты - маё Сонца! І патрэбна не ў сне!
Будзь жа
© Copyright: Павел Литвинович, 2018
Свидетельство о публикации №118010209454
Свидетельство о публикации №118010209454
Рецензии