Родному городу

Город, который ждёт
У берегов Двины -
Славы седых веков,
Чтоб были достойны мы.

Город, который ждёт
Золота куполов,
Древней Софии - звон
Медных колоколов.

Где Евфросинии свет,
Даже сквозь сто веков,
Истинный смысл прольёт
Мимо ростовщиков.

Где в серебре реки,
В самый волшебный час,
Вновь поплывут венки
От распалённых глаз.

Верю - подует вновь
В парус большой мечта.
К Родине - вся любовь
Станет бездонная.

Знаю - всё краше ты
Станешь день ото дня,
И по аллеям вслед
Стуже придёт весна.

Полоцк есть - ты и я,
Здесь, где земля своя:
Предки спокойно спят,
Дети приходят в сад.

Нет уж давно оков,
Как и запретных слов.
Мысли людей - чисты,
Женщины ждут весны.



Горад, які чакае
Ля берагоў Дзвіны —
Славы сівых вякоў,
Каб былі вартымі мы.

Горад, які чакае
Золата купалоў,
Старажытнай Сафіі — звон
Медных званоў.

Дзе Еўфрасінні святло,
Нават праз сотню вякоў,
Сапраўдны сэнс пралье
Міма ліхвяроў.

Дзе ў срэбры ракі,
У самы чароўны час,
Зноў паплывуць вянкі
Ад разпалёных вачэй.

Верую — падзьме ізноў
У ветразь вялікая мара.
І да Радзімы — любоў
Стане бяздонная.

Ведаю — усё прыгажэй
Будзеш ты дзень пры дні,
І па алеях услед
Сцюжы распусцяцца кветкі.

Полацк ёсць — ты і я,
Тут, дзе зямля свая:
Продкі спакойна спяць,
Дзеці ідуць у сад.

Няма ужо; даўно кайданоў,
Як забароненых слоў.
Думкі людзей — чыстыя,
Жанчыны чакаюць вясны.