Калi днём да цябе не дайду,
Будзь упэўнена - ноччу прымчуся.
Зазірну на хвілінку адну,
Павуком на фіранку спушчуся,
Каб паслухаць, аб чым пры свячы,
Ціха слёзы губляеш на стол.
Што ж ты хочаш,ты толькі скажы?!
Скінь жаданняў гарэзлівы мол…
Ведай, Сонца, мая павуцінка
Табе думку патрэбну прывеціць:
Паглядзі ты на знічку, дзяўчынка,
Можа з ёй сваё шчасце прыкмеціш?..
Павуцiнка
© Copyright: Павел Литвинович, 2017
Свидетельство о публикации №117111211670
Свидетельство о публикации №117111211670
Рецензии
Верш напоўнены пяшчотай і цеплынёй! Жадаю далейшага натхнення!
Ольга Миненкова 17.11.2017 09:44 • Заявить о нарушении
Ольга Миненкова 17.11.2017 09:44 • Заявить о нарушении
Дзякуй,Вольга,за добрыя словы.Сапраўды,гэта прыдае ўпэўненасці ў патрэбе для існавання і развіцця ўласнага рыфмаванага слова. Яшчэ раз дзякуй!
Павел Литвинович 17.11.2017 22:59 Заявить о нарушении
Павел Литвинович 17.11.2017 22:59 Заявить о нарушении