Радунiца
На магілу дзеда пасадзіў лілею
Пастарэлы ўнук перад Радуніцай.
Ён здалёк прывёз памяць i надзею,
Што жыве радзіма і цячэ крыніца.
-Падкажы мне дзеду, дзеду даражэнькі,
Дзе схаваны бузе прадзед мой навекі?-
Кветачцы зямліцы ён падсыпаў жменьку.
Галавой кіўнула тая чалавеку...
І міжволі позірк перавёў хлапчына
На каменны крыжык, невялікі ростам,
Што стаяў пад клёнам на краю лагчыны,
Аж за хісткім плотам старога пагосту.
Зразумеў адгадку, ёкнула ў сэрцы:
Дзед мо падказаў, дзе схаваны продкі?
Усё ўраз знайшлося, ну, як на талерцы:
У гады мінулыя адчыніў ён дзверцы.
Дзіву ўнук даецца: крыж стаіць, й штогод
З чыстае вадзічкі б’е і б’е крыніца!
Тут ён сам стаіць, прадзед тут і род,
Побач любы дзед… Дзякуй, Радуніца!
Ад магілы дзедаў ад’язджаў унук
З сэрцам палымяным і душой гарачай:
“Покуль шчэ жывы, сэрца чую стук,
Тут цячэ Крыніца. Так, а не іначай!"
© Copyright: Павел Литвинович, 2017
Свидетельство о публикации №117110600212
Свидетельство о публикации №117110600212
Рецензии
