ВЕЧАР ЛЁГКА СПУСЬЦIЎСЯ
МНЕ НА КРАЙ ДАЛАНI,
ДА ЯКОЙ ПРЫТУЛIЎСЯ
ЯНКА, УНУК-БАЛАЎНIК.
"ДЗЕД, ТЫ ТОЛЬКI НЕ СЬПI,
БУДЗЕШ КАЗКУ КАЗАЦЬ!?".
МОЙ УНУЧАК МАЛІНКІ ПАПIЎ,
СЛУХАЎ, СЛУХАЎ, I СПАЦЬ...
Я ТРЫМАЮ, ПАКУЛЬ НЕ ЗАСНУЛI,
СЭРЦА ЦЁПЛЫ МАЛЕНЬКІ АГЕНЬЧЫК,
НА КУПАЛЛЕ КАЖУ ДАЧЦЭ ЮЛI:
"ГЭТА НАШАЕ ЗАЎТРА, СЬВЕТ ТВОЙ ЯСНЫ,
ТВОЙ СЬВЕТЛЫ ПРАМЕНЬЧЫК!"
ПРЫТУЛIЎСЯ ДА ДЗЕДАВАЙ ЦЁПЛАЙ РУКI,
МОЙ УНУК, I ПРАЗ СОН ШТОСЬЦЬ СЬМЯЕЦЦА...
НЯХАЙ СЬНIЦЦА ТАБЕ БЕРАГ СЬВЕТЛЫ РАКI,
ШТО ШЧАСЬЛIВЫМ ЖЫЦЦЁМ НАЗАВЕЦЦА!
Унуку
© Copyright: Павел Литвинович, 2017
Свидетельство о публикации №117101511065
Свидетельство о публикации №117101511065
Рецензии