Дарогi бываюць розныя.
Адны вядуць ў небыццё,
Другiя шляхi сур`ёзныя
Гартуюць i правяць жыццё.
Дарогi трапляюць жаданыя,
Без лiшнiх пакут i без слёз.
Збываецца ўсё загаданае,
Без цяжкасцей коцiцца воз.
Але за ўсё даражэйшыя,
Найбольш прыцягваюць нас
Сцяжынкi-пуцiнкi ранейшыя,
Дзе след юнацтва не згас.
Сыпле снег, такi мяккi, лагодны,
Я у` думках спяшаю дамоу`.
Край бацькоу'скi, блiзкi i родны,
Зноў аб'ект маiх сённяшнiх сноу`.
Зноў iду па знаёмай дарозе,
Маладзiк прабiваецца ледзь,
Закаваны у` снежнай аблозе.
А ў сэрцы стукае медзь…
Нiбы гонг, грымяць успамiны.
Паўгадзiны, а бясконца далёкiм
Пацалунак дзяу`чыны Палiны
Мне здаецца,i я адзiнокi.
Вось i дома, запалiу`ся лiхтар,
Мая мацi адчынiць дзверы.
Лёг, прыкрыу`ся сваiмi марамi,
Каб узяць у нябёсау` веры…
Дарогi
© Copyright: Павел Литвинович, 2017
Свидетельство о публикации №117101411411
Свидетельство о публикации №117101411411
Рецензии