Из М. Башлакова 7

Міхась Башлакоў

***
Завечарэла. Дымкай зацягнула.
Чакаю я цягнік на Церуху.
Жыццё, як хуткі поезд, прамільгнула…
Калі і як? Паверыць не магу.

Што я паспеў на гэтым свеце белым?
Дзесятак вершаў нейкіх напісаў?
Чаму ж так рана сёння звечарэла?
Шчыміць душа… І просіцца сляза.

Ссамотнеў я па дарагіх мясцінах.
Я на Радзіме так даўно не быў.
Спынюся каля роднае хаціны.
Я помню ўсё. Нічога не забыў.

Я помню дні маленства залатыя,
Пах бульбы і цяпло начных кастроў…
Мурожнымі сцяжынамі ляснымі
Блукае рэха даўніх тых гадоў.

І хоць ніхто мяне там не чакае,
І хоць чужы агеньчык там гарыць,
У Церуху да бэзавага мая
Асенні мой цягнік загрукаціць…

***
Завечерело. Дымкой затянуло.
Я поезд жду, я еду в Терюху.
А жизнь, как скорый, так же промелькнула…
Когда и как? Поверить не могу.

Что я успел на этом свете белом?
Стихов десяток, может, написал?
Завечерело рано и стемнело,
Как на душе холодной как вокзал.

Соскучился я по родным пенатам.
На Родине я не был так давно!
Остановлюсь у хаты, милой хаты
И прокручу забытое кино.

Я вспомню детства миги золотые
И запах тёплый бульбы и костров...
Дороги и тропиночки лесные
И эхо мною прожитых годов.

Никто меня не ждёт там, понимаю…
И хоть чужой там огонёк горит,
Но в Терюху к сиреневому маю
Осенний поезд рельсами гремит…


Рецензии