Из М. Башлакова 2
***
З лістападамі,
з лістападамі
Завітаю я зноў сюды,
Дзе ў сцюдзёную студню падаюць,
Ціха падаюць жалуды.
Ўсё праходзіць, усё мінаецца:
Смутак,
радасць,
любоў,
гады.
Толькі ў студню сцюдзёнай раніцай
Ціха падаюць жалуды.
Што ж так сэрца,
як ліст, трапечацца?..
Зачарпну я вядро вады.
І душа, нібы студня, свеціцца.
Ціха падаюць жалуды.
І мне верыцца і не верыцца –
Тут юнацтва майго сляды.
Праз гады зноў да студні вернешся –
Ціха падаюць жалуды.
Жоўты вецер крочыць прысадамі.
Аблятаюць далоў лісты.
І ў сцюдзёную студню падаюць,
Ціха падаюць жалуды.
Навабеліца, верасень 1971
***
С листопадами,
с листопадами
Я пожалую вновь сюда,
Где в студёную воду падают,
Тихо падают жёлуди.
Всё проходит, и всё минуется:
И печаль,
и любовь,
и жизнь.
Лишь в колодец студёным утром
Тихо падают жёлуди.
Что ж так сердце,
как лист, трепещется?..
Зачерпну я ведро воды.
И душа, как водица, светится.
Тихо падают жёлуди.
И мне верится и не верится,
Что здесь молодости следы.
Через годы к колодцу вернёшься –
Тихо падают жёлуди.
Жёлтый ветер гуляет по саду.
Облетают, летят листы.
И в студёную воду падают,
Тихо падают жёлуди.
Новобелица, сентябрь 1971
Свидетельство о публикации №117082805042