Из М. Башлакова 2

Міхась Башлакоў

***
З лістападамі,
                з лістападамі
Завітаю я зноў сюды,
Дзе ў сцюдзёную студню падаюць,
Ціха падаюць жалуды.

Ўсё праходзіць, усё мінаецца:
Смутак, 
              радасць,
                любоў,
                гады.
Толькі ў студню сцюдзёнай раніцай
Ціха падаюць жалуды.

Што ж так сэрца,
                як ліст, трапечацца?..
Зачарпну я вядро вады.
І душа, нібы студня, свеціцца.
Ціха падаюць жалуды.

І мне верыцца і не верыцца –
Тут юнацтва майго сляды.
Праз гады зноў да студні вернешся –
Ціха падаюць жалуды.

Жоўты вецер крочыць прысадамі.
Аблятаюць далоў лісты.
І ў сцюдзёную студню падаюць,
Ціха падаюць жалуды.

Навабеліца, верасень 1971

***
С листопадами,
                с листопадами
Я пожалую вновь сюда,
Где в студёную воду падают,
Тихо падают жёлуди.

Всё проходит, и всё минуется:
И печаль,
                и любовь,
                и жизнь.
Лишь в колодец студёным утром
Тихо падают жёлуди.

Что ж так сердце,
                как лист, трепещется?..
Зачерпну я ведро воды.
И душа, как водица, светится.
Тихо падают жёлуди.

И мне верится и не верится,
Что здесь молодости следы.
Через годы к колодцу вернёшься –
Тихо падают жёлуди.

Жёлтый ветер гуляет по саду.
Облетают, летят листы.
И в студёную воду падают,
Тихо падают жёлуди.

Новобелица, сентябрь 1971


Рецензии