І табе я на снезе складаю
невясёлыя, шчырыя вершы…
i снег тае ад слова «кахаю».
(Вiктар Шнiп
«У храме зямнога кахання»)
Толькi,
вось толькi пайшоў сняжок,
кружыцца пухам празрыстым.
Радасць зямная –
кахаць бы душой,
сэрцайкам юным i чыстым!
Тое святло,
што юнак знайшоў,
хоча каханнем назвацца...
Кружыцца зноў белы-белы сняжок,
будуць узоры стварацца.
Будуць сняжынкi святлом здзiўляць,
будуць здзiўляць прыгажосцю.
Вулiца будзе людзей наталяць
цiхай сваёй маладосцю.
Толькi,
вось толькi пайшоў сняжок,
свецяцца мудрасцю вочы.
Радасць зямная –
дзень ззяе, як шоўк,
сум зберагае для ночы...
Тое святло,
што юнак знайшоў,
хоча каханнем назвацца...
Кружыцца зноў белы-белы сняжок,
будуць узоры стварацца!
Радасць зямная
© Copyright: Наталья Позднякова Юрченко, 2017
Свидетельство о публикации №117040407242
Свидетельство о публикации №117040407242
Рецензии
