Маладзенькі бялявы хлапчук,
Што яшчэ не ведаў жыцця,
Бачыў столькi жахлiвых пакут,
Бачыў столькі смярцей штодня.
Ён яшчэ нікаго не кахаў,
Не трымаў на руках дзіця.
Па начах у аблоках лятаў,
Ды спыніла яго вайна...
Гэтых хлопчыкаў, сябра мой,
Ведаеш, колькі тады было,
Колькі іх у радную зямлю
За нас з табой палягло?
Неба чыстае, цішыня ў далі.
Ты ведаеш, сябра мой,
Каму "дзякуй" сказаць у начы
За мір над сваёй галавой.
***
© Copyright: Анастасия Струк Черная Леди, 2017
Свидетельство о публикации №117011507986
Свидетельство о публикации №117011507986
Рецензии
