13, 01, 2017
вялікай дуля не бывае. Якую не скруціў, яе ўсё мала. Расце ў памерах з нашаю галечай і толькі папіхае думкі ў плечы. А возік і з двара не выехаў ніразу. Стаіць на збэшчаным падворку ўшчэнт ужо згаджаным. Вакол лятаюць, ходзяць, поўзаюць... ужо, нават, не трымаюць і вяроўку ... боўдзілы
Свидетельство о публикации №117011303926