Так не глядзі
Лаўлю ізноў я позірк твой адчайны,
Ды ў сэрцы месца для цябе няма.
То быў юнацтва эпізод звычайны,
Які дасюль ты не забыў дарма.
Не ведаю, хто болей вінаваты,
Ды толькі склаўся лёс у нас такі.
Ішоў так доўга да маёй ты хаты,
А трэба было—сцежкай, напрасткі.
Цябе ўжо мае вокны не сагрэюць,
З каханым шлях жыццёвы я дзялю,
Ды вусны пры сустрэчы зноў нямеюць,
“Так не глядзі”,--у думках я малю.
Няўжо пакут сумлення мне жадаеш,
Але ж віны не адчуваю я.
Ідуць гады, на іх ты не зважаеш,
Забыўшыся, што я ўжо не твая.
1998 год
здымак з інтэрнэта
Так не гляди
© Copyright: Нина Ковальчук, 2016
Свидетельство о публикации №116111503578
Свидетельство о публикации №116111503578
Рецензии