У полі лісце пажаўцела,
То ўскружыць, то зляціць;
А ў лесе хіба елка
Летняй зелянню трымціць.
Там, пад ссунутай скалою,
Дзе ад кветак хмеліць мёд,
Селянін да супакою
Не ахвочы між клапот.
Звер рашучы бы ў няволі
Сваю хованку вядзе.
Ноччу месяц белы і полем,
Быццам срэбру хтось прадзе.
(1814~1841)
М. Ю. Лермонтов. Восень
© Copyright: Виктор Шатило, 2016
Свидетельство о публикации №116111104756
Свидетельство о публикации №116111104756
Рецензии