Я стамілася раптам - надоўга, у цёмнае ночы,
Мой кастрычнік не скончыцца - шэрага колеру дым.
Мне б да мора паехаць: к табе ў сакавітае Сочы,
Адшукаць да спакойстваў жыццёвых і шчасця хады.
Як складана ў свеце, што я паступова пісала,
Бо вакол свет рэальны - і боль ад яго неслабы.
Мой квіток страціў мэты між цэглы сапраўдных вакзалаў -
Я сяджу паміж мар: да мяне б хто квіточак набыў.
Ад хваробы маёй зрэдку лекі якія бываюць -
Шчырасць словаў штодзённых: часцей без прычыны пішы.
Побач нет гэтых лекаў, я мары гадую на памяць -
Як плацэба-трыпутнік ад раку няшчаснай душы.
Шэрага колеру дым
© Copyright: Вероника Крупица, 2016
Свидетельство о публикации №116101304286
Свидетельство о публикации №116101304286
Рецензии
