Я табе абяцаю болей не блытаць шчасце,
Праз не мае акно сонца так ярка свецiць.
Я цябе уратую, любы, i будзе нашым
Зорнае неба i вечнасць; мы - бесклапотныя дзецi.
Я табе абяцаю: мы патонем у марах,
Я ад пяшчотных абдымкау зноу сама не свая,
Густ тваiх вуснау салодкiх прывiдам шчокi кранае.
Мне б перажыць хваляваннi... Божа, чаму толькi я?
Родны, табе абяцаю болей не верыць у лесы,
I берагчы каханне, шчырым быць пачуццем.
Мая усмешка ты i нават слезы.
Ведай, я буду побач, калi мы асобна заснем.
Я табе абяцаю
© Copyright: Наталля Панамарова, 2016
Свидетельство о публикации №116051809971
Свидетельство о публикации №116051809971
Рецензии
