Час у мінулае тыдні згартае,
Нібы касец у полі траву.
Нешта зышло ўжо, нешта чакае.
Нешта забыў ужо, а што-нішто не магу.
Кружыць галаву дзіўны водар язміну,
Нібы старой варажбіткі ўзвар.
І перад вачыма плывуць успаміны,
І бачу дзяўчыны прыгожы твар.
Келіх віна ў далонях трымаю.
Дзіўлюся з сябе, дзіўлюсь і злую.
Што мае, то мае. Што мае, то я маю!..
Але ж водар язміну так кружыць галаву.
.
25.06.2014
***
© Copyright: Валентин Мацкевич, 2015
Свидетельство о публикации №115102710252
Свидетельство о публикации №115102710252
Рецензии