Адчыняй каханню дзверцы

Палеск  ночка  агарнула
Цямнотою  абвярнула
Тольки  гікае  сава
Спіць  наш сад  і спіць  трава
              Гарызонт  ужо  паласою
              Дзеліць неба  із зямлёю
              І на сад,  як  чараўніцы
              Углядаюцца  зарніцы
Глядзяць  хмаркі  з  нябясоў
Гук   даносіцца  з лясоў
Гук  нясмелы і  дрыжыць
Па  палях  ціха  бяжыць    
              Ужо  закончаны работы
              Неба  чыста  без  грымоты
              Цёмна  ночка   імчыць   далей
              заціхаюшчаю   хваляй
Зоркі  ўсе зліліся  ў  кучы
Месяц  поўны  і магучы
Можа зоркам  пісьма  піша
І няроўна  да  іх  дыша
              Думкі   вобразы  такія
              То прыгожыя  то  злыя
              Звалі   клікалі  яны
              Не  ўлавіць  іх  рух  дзіўны
То як  зорачка   ў тумане
Прамількне  вобраз  і  стане
То  ўсмешкаю  вачэй
Разгарыцца  ён  ярчэй
              Горне  ноч  к  сабе  заве
              Із  душы  каханне  рве
              Гожа  весела  на  сэрцы
              Адчыняй  каханню  дзверцы