Буяе, на вачах расце ў памерах на Беларусі зноў супольная галеча. Мы дваццаць год ад гэтага як быццам беглі... Сцяна- гліняны плот...калючы дрот... і ток ... каму, навошта гэта зноў патрэбна? Трымае купа злодзееў абшчак, а мы ў яго кладзем... кладзем... усе лёсы паламаныя ушчэнт, надзеі, перспектывы ў нас няма... Калі не зменімся мы самі, то вымрам усе пад плотам тым як ...маманты... Даколе, спадары?
Мы используем файлы cookie для улучшения работы сайта. Оставаясь на сайте, вы соглашаетесь с условиями использования файлов cookies. Чтобы ознакомиться с Политикой обработки персональных данных и файлов cookie, нажмите здесь.