Ізноў цёплымі начамі,
Але цёмнымі, як і я
Ня ўсядзець за шкламі
Майго ўтульнага пакоя.
Шумяць машыны гарадскія,
Не заняты мы войнамі.
У сталіцы і ў паселішчах
Гараць агні спакойныя.
Усё ж ад спакою мала сэнсу.
Лічачы гэта цяжкім, усе чакаюць.
Адкрыта, або паціху,
Здабычу драпежнікі жуюць.
Хто нас грызе, той нас і судзіць.
Заплюшчу кепачкаю плеш,
Калючкі выпушчу, і ў людзі.
Ну, вось ён я, паспрабуй, з'еш.
(Хацько Макім 10.06.2015)
Ну, вось ён я
© Copyright: Макс Хот, 2015
Свидетельство о публикации №115061106564
Свидетельство о публикации №115061106564
Рецензии